Einde van studententijd

telegraph.co.uk

Sorry, only in Dutch this time! Too difficult to translate, haha!

Nu het einde van het studentenleven in zicht komt, is het tijd om eens op een rijtje te zetten wat ik in de 5 jaar tijd geleerd heb.

In het begin was ik 18 jaar en nooit veel verder gekomen dan de plek waar ik woonde en naar school ging. Ik was vrij onzeker, maar wel al best zelfstandig vergeleken met mijn leeftijdsgenoten. Maar dat laatste is te wijten aan mijn gescheiden ouders denk ik, daardoor moest ik al best veel zelf doen en regelen. Toch is dit toch nog eens verdrievoudigt met mijn universitaire studie. Aan de universiteit laten ze je soms aan je lot over, het is er soms zo slecht georganiseerd hé… Dat én de opdrachten die je krijgt, zorgen er wel voor dat je persoonlijkheid nog groeit!

Met het verstrijken van de jaren verschoven mijn prioriteiten ook.

Sinds een kleine 2 jaar ben ik erg bezig met gezond eten en vooral sporten (hardlopen voornamelijk). Mijn studie als apotheker speelt hier zeker een rol in. Als je al die hartkwalen bekijkt, sla je vanzelf aan het sporten! Hoewel toch heel wel studiegenootjes dat sportvirus niet te pakken hebben hoor. Ik heb ook een hele zoektocht doorlopen naar wat ik mezelf van eetregeltjes wil opleggen zodat het een balans vindt tussen gezond leven en genieten van eten. Hier ben ik nog lang niet aan de oplossing toe, want ik weet zeker dat dit nog gaat veranderen van zodra ik apart ga wonen en zelf mijn eigen potje ga koken!

Sinds een half jaar, eigenlijk halverwege mijn stage, begon ik meer plezier te krijgen in het leven. Dit is nog een pril begin, maar ik word er steeds beter in om bepaalde dingen van me af te zetten. Natuurlijk lig ik ’s nachts nog wel eens wakker of word ik nog wel eens kwaad op dingen of mensen, maar op de een of andere manier kan ik het wat beter relativeren nu. Ik weet niet van waar het plots komt! Maar ik heb heel wat nachten wakker gelegen tijdens mijn 4e jaar studeren. Het was een heel zwaar jaar met grote verwachtingen en zware cursussen vol medicijnen. Af en toe zag ik het einde door het bos niet meer en ik heb er wel wat traantjes voor gelaten… Maar het heeft me ook sterker gemaakt.

Of ik opnieuw aan deze studie zou beginnen? Dat denk ik niet. Ik hou van de persoon die ik geworden ben, deels door deze studie, maar ik denk dat ik het mezelf onbedoeld té moeilijk gemaakt heb met momenten. Ok, ik heb de studie afgerond in 5 jaar zonder herexamens, maar ik heb afgezien van de stress daardoor. Ik ben té perfectionistisch om het rustiger aan te (kunnen) doen. Misschien dat ik beter kinesitherapie aan de hogeschool had gekozen in de plek? Maar je kan nu eenmaal de geschiedenis niet veranderen.

Familie is altijd al belangrijk geweest voor mij, maar nu ik zie wat iedereen kan/wilt doen voor ons appartementje of mijn enquête, schiet ik af en toe toch eens vol emoties: zo lief! Wat fijn om omringt te zijn met zulke fantastische mensen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s