I’ve got a dream

dsc-6456

De laatste tijd gaat het een beetje moeilijker met mij. Puur mentaal. Maar ik heb het gevoel dat ik op m’n 27ste een midlife crisis aan het meemaken ben. Vooral het gevoel ‘Is dit hét?’ blijft een beetje hangen in mijn hoofd. En vanaf dat gevoel kan je 2 kanten uitgaan: je kop in het zand steken en gewoon verder doen zoals je bezig bent óf je kan ervoor kiezen om gelukkig te zijn.

Ik ben op zich best een pessimist en vooral een echte (door-)denker. Dus ik weet wel dat er na deze muur nog een hele hoop muren staan te wachten waar ik zeker allemaal nog ga tegen opbotsen. Maar momenteel hoop ik eventjes deze muur overwonnen te hebben. Namelijk door gehoor te geven aan mijn droom.

dsc-6459

Momenteel zit er weinig kleur in mijn leven, vind ik. Ik vertrek naar het werk om 8u10 en ik ben pas tegen 19u30 terug. Ik hoop dat Manlief tegen dan gekookt heeft, anders eten we nóg later. Daarna kijken we nog wat tv, probeer ik nog te gaan joggen, moet ik iets voor het huishouden doen of heb ik geen energie meer om al van de voorgaande dingen te doen.

Maar wat graag zou ik creatief doen. Iets met kleuren, vormen, uitkiezen en experimenteren. Ik ben er nog niet helemaal uit wat het zou moeten worden. Ik heb al gedacht om geboortekaartjes te gaan ontwerpen, maar dat vereist nog een opleiding en ik heb schrik dat ik een té brave smaak heb daarin. Not bold enough. Momenteel leun ik meer aan tegen kinderkleding naaien. Vooral omdat het geen ramp is als het mislukt. Want dan hou ik de kleding gewoon zelf voor onze toekomstige kindjes of geef ik ze weg aan vrienden, familie of een goed doel.

dsc-6457

Enige nadeel: ik sta mezelf momenteel nogal veel toe op vlak van uitgeven van ons geld aan stofjes, haha! Eigenlijk heb ik al best een hoop stofjes, maar toch mis je nog altijd dat éne bijpassende of contrasterende stofje hé.

Maar goed, deze stoffen sloeg ik al in bij de Stoffenstraat toen ze hun 5-jarige bestaan vierden. Vooral die stofjes aan 3€/m trokken mijn aandacht. Want dan kan ik bijna al helemaal geen flater meer begaan, voor zo weinig geld!

Maar goed, iemand tips verder? Ik ben een ongelooflijke denker en ik denk dat ik aan elk mogelijk negatief scenario gedacht heb, dus misschien moet ik gewoon stoppen met denken en doén!

 

PS. ik ben er ondertussen uit wat er mis was met mij camera! Of beter gezegd: de lens. Er zaten krassen of vlekken op de lens en die zag je natuurlijk op de foto’s. Ik krijg ze er niet af, maar ik ben al op zoek naar een nieuwe lens! Momenteel behelp ik mezelf met mijn telelens, maar dat is niet zo handig om studiofotografie te doen, haha!

HSP

DSC_4010

HSP…

Hoogsensitief persoon…

Jep, dat ben ik. Blijkbaar. Daar ben ik nogal hardhandig achter gekomen toen ik op mijn vorig werk mijn plaats niet vond. Na een hulp van een psycholoog, een eindeloze reeks zelftesten en wat bezinning, viel het verdict dus.

En eigenlijk ben ik een heel nuchter persoon. Dus zou ik dat gemakkelijk kunnen afschrijven als ‘een hele hoop onzin op een stokje’. Want er is (bijna) niets wetenschappelijk van bewezen. Maar alles wat ik erover lees, doet telkens een puzzelstukje op z’n plaats vallen. En daarmee geeft het mij ook de handvaten om hiermee om te gaan. Want hoogsensitief BEN je. Het is geen ‘ziekte’ of een slechte karaktertrek waar je jezelf op moet verbeteren. Nee, het is gewoon een onderdeel van wie jij bent en dat heeft zowel positieve als negatieve punten.

Oké, misschien even terug back to basics. Wat wilt dat eigenlijk zeggen: hoogsensitief? Het is een term uitgevonden door Amerikaanse psychologe Dr Elaine Aron. Ze ondervond in 1996 dat sommige testpersonen anders reageerden op prikkels. Zo’n 15-20% van de populatie zou hoogsensitief zijn. Ze bleken een gevoeliger zenuwstelsel te hebben en daardoor prikkels anders of sterker ervoeren dan sommige anderen. Dit kan heel erg uiteenlopend zijn: de ene is gevoeliger voor licht, de andere meer voor geuren of geluiden. Daarbij merken hoogsensitieve personen sneller kleine details op in een ruimte of voelen ze gemakkelijk de stemming van andere personen in dezelfde ruimte op. Ze hebben ook vaak een sterker gevoel naar emotionaliteit en diepgang.

Ik begon dit in mezelf op te merken toen ik een moeilijke periode op mijn vorige job meemaakte. De collega’s konden het niet allemaal goed met elkaar vinden en ik kon haarfijn aanvoelen welke personen elkaar niet konden uitstaan, ondanks dat ze allemaal oppervlakkig wel vriendelijk deden tegen elkaar. Daarbij heb ik het ook echt nodig om diepgang in mijn job te ondervinden en niet gewoon maar elke dag ‘mijn job doen’. Ik wil mijn job interessant en nuttig vinden, dan kan ik er ook mijn passie in vinden. Dat gevoelsmatige aspect kwam bovenop mijn dagelijkse prikkels in mijn job als apotheker die best hevig kunnen zijn: dove patiënten waar je op moet staan roepen voor ze je begrijpen, hevig stinkende patiënten waar je toch een pleister op hun arm moet doen, de felle lichten in de apotheek, de absolute drang naar perfectie als apotheker (want als apotheker mag je toch zeker geen fouten maken hé). Dat maakt dat ik zoizo ’s avonds wel ‘overprikkeld’ thuis kom.

DSC_3900

Wat bedoel ik dan met ‘overprikkeld’?

Na een dag vol indrukken, kom ik vaak moe thuis. Mijn hoofd zit dan ‘overvol’ en ik kan amper nog helder denken. Ik heb een kort lontje en kan al snel iemand afsnauwen. Als we op zo’n avond dan nog plannen hebben om uit te gaan eten met vrienden of familie, dan kan ik het ook helemaal benauwd krijgen. Eigenlijk herstel ik het beste door helemaal alleen wat creatief te zijn of een wandeling te gaan maken. Van tv kijken krijg ik nog meer prikkels binnen, dus dat probeer ik dan wat te mijden. Verder helpt fysieke inspanning soms ook wel. Ik moet dan gewoon even mijn brein uit kunnen schakelen en ‘ontprikkelen’.

Daarbuiten hangt het ook vaak samen om een sterke discipline in zich te hebben als HSP. En laat dat nu net géén hulp zijn. Daardoor blijf ik doorgaan, ook al weet ik wel dat ik beter zou moeten rusten en even op de STOP-knop zou moeten duwen. Maar die drang om door te ‘moeten’ doen is sterker dan mezelf. Maar dat heeft me toch ook al veel goede dingen op geleverd in het verleden hoor.

Ook een groot verantwoordelijkheidsgevoel hangt vaak samen met HSP. En ook hier kan ik het vakje afvinken. Als je mij iets vraagt, heb je 99% kans dat ik ‘ja’ zeg. Gewoon, omdat ik mensen niet teleur wil stellen en omdat ik het gevoel heb dat het belangrijk is dat die taak gedaan wordt. Hoe belachelijk die taak soms ook mag zijn. Of hoe zwaar die taak misschien wel is voor mij… Toch zal ik ze uitvoeren. En dan laat ik soms niet zien hoe zwaar ik het wel heb.

Perfectionistisch hoort blijkbaar ook bij HSP. En daar kan ik ook weeral helemaal in meegaan. Tel daarbij dat ik héél slecht tegen kritiek kan. Als ik een foutje maak, kan ik daar echt weken niet goed van zijn. En dan duurt het heel lang voor mijn zelfvertrouwen weer opgebouwd is. Maar perfectionistisch is op zich niet zo slecht, want ik denk dat dat me wel tot een goede werknemer maakt, zeker in een apotheek.

Maar de laatste tijd kan ik er slechter mee om. Ik ben zo moe van het werken. Het is me veel sneller té veel. Het wringt ergens. Ik ben er nog niet helemaal uit wat nu het probleem is, hoewel de irritante uren, de weinige verlofdagen en hoge werkdruk er wel voor iets tussen zullen zitten. Helaas gaat Manlief binnenkort zonder werk vallen en zal ik dus voor een tijdje de enige of de hoofd-kostwinaar zijn. En ik hou van zekerheid qua inkomen. Dus heb ik even nog geen tijd om erover na te denken wat er nu juist scheef zit. Ik heb een flauw vermoeden dat ik een enorm tekort aan creativiteit ervaar. Dus schieten er ideeën zoals paddestoelen uit de grond, maar tot nu toe nog niets waar ik concreet dit probleem mee kan aanpakken. Heel misschien later (als Manlief weer werk heeft) een beetje minder werken en zien of ik een creatieve dag in de week kan inlassen of een opleiding kan volgen? Misschien zou ik zelfs een oude droom weer van onder het stof kunnen halen: creatieve zelfstandige in bijberoep worden. Maar dat is voorlopig nog maar toekomstmuziek.

We strubbelen dus nog maar eventjes voort. Momenteel maak ik het mezelf waarschijnlijk moeilijker dan het is, maar het lukt me niet om ‘gewoon’ te leven en niet te veel erbij na te denken. Misschien, misschien valt alles zelf in de plooi en maak ik me weer zorgen om niets…

2019 in zicht!

DSC_3911

Ik wil er even bij blijven stilstaan. 2018 heeft me veel harder aangegrepen dan andere jaren. 2018, wat een jaar… Wat een zwaar jaar.

Begin 2018 besloot ik van job te veranderen. Nog altijd dezelfde inhoud, maar bij een ander bedrijf. Dus in mei mocht ik aan de slag in dat nieuwe bedrijf. Ik begon met volle moed, met goesting en het was vooral ook praktischer, want dit bedrijf was enorm dichtbij huis. Maar het werd helaas niet wat ik gedacht had of gehoopt had. Het bleek zelfs een enorme (persoonlijke) strijd te worden. Ik haalde er een stresscoach/loopbaanbegeleider bij en dat heeft me enorm geholpen. Maar ik moest zelf de knoop doorhakken. En na 6 maanden heb ik dan uiteindelijk besloten dat dat bedrijf écht niet bij mij paste en dat ik er mijn ‘ding’ niet kon doen.

DSC_3793

En dat hele geheel heeft 2018 tot een heel zwaar en moeilijk jaar gemaakt voor mij. Maar ik weet dat er een moment gaat komen dat ik er dankbaar voor ga zijn dat dit allemaal gebeurt is. Omdat ik er zeker van ben dat ik mezelf beter heb leren kennen hier en dat ik mijn grenzen nu beter kan aangeven. En misschien vooral omdat ik nu echt weet wat er voor mij belangrijk is in mijn job en in mijn leven. Het klinkt dus allemaal als heel zware kost en ik ben nog altijd aan het herstellen van die donkere periode. Want ik heb diep gezeten, heel diep. Maar daar weten alleen mijn naaste familie en vrienden alles van.

DSC_3866

En ik begin nu al te merken dat ik weer meer plezier uit kleine dingen haal. En dat de wereld mooi kan zijn en niet alleen een duistere plek is. Zodat die schouders niet alleen maar gespannen staan van de stress en dat die tranen niet zomaar meer opwellen als er iemand vraagt hoe het met me gaat. Ik kom eruit geklommen, het is nog niet helemaal in orde, maar ik weet dat ik dat binnenkort wél ga zijn.

Ik ben dus sinds de tweede week van december aan de slag op een nieuwe job. Het is nog maar heel recent dus, maar nu al voelt dit beter aan. No stress, aangename mensen. Helemaal wat ik nodig heb. En hierdoor zie ik 2019 terug rooskleurig in.

DSC_3834

Gelukkig was er ook nog goed nieuws in 2018! Zo trouwde mijn schoonzus en kondigde ze recent aan dat ze een kindje mogen verwachten! Superleuk nieuws natuurlijk en in 2019 mogen we de nieuwe spruit verwelkomen. Hier volgen binnenkort dan ook nog enkele naaisels voor het nieuwe nichtje/neefje!

Door dat hele gedoe met de job, heb ik amper de hete zomer van 2018 bewust meegemaakt. En ik heb ook niet echt genoten van onze mooie vakanties van 2018. Maar ik zat toen met mijn hoofd en gevoelens ergens helemaal anders. Maar ik weet dat het goed komt. En dat is voor nu voldoende. Want het gaat elke dag weer een beetje beter met me.

Gelukkig 2019 aan iedereen!

 

Foto’s; van onze reis door Ijsland

The way up

DSC_3978

Een tijdje geleden heb ik hier een best zware blogpost online gezet. Ik kreeg van velen onder jullie heel fijne en lieve reacties, waarvoor heel erg bedankt! Het betekende echt veel voor me om zo’n reacties te mogen lezen.

Ik kreeg ook wel de vraag: “En hoe gaat het nu dan verder?”. Wel, daar wil ik het wel eens met jullie over hebben.

Momenteel zit ik in mijn laatste week opzeg. Omdat ik er ‘maar’ 6 -heeeeeel langzame- maanden gewerkt heb, had ik gelukkig ook maar 3 weken opzeg. En wat gaan die 3 weken tergend langzaam. Elke dag valt me telkens weer een beetje zwaarder en wat zou ik graag willen doorspoelen naar de laatste dag (en dan nog liefst naar de moment dat ik daar de deur mag dichttrekken…). Maar er is licht aan het einde van de tunnel, en dat zorgt ervoor dat ik me 100% correct gedraag op het werk en me blijf inzetten en niet gewoon als een pattatenzak ga zitten daar.

DSC_3613

Natuurlijk was het niet alleen maar kommer en kwel. Er zijn een aantal mensen – zowel patiënten als collega’s – die ik wel ga missen. En ook voor die mensen blijf ik me momenteel inzetten. Tot de allerlaatste dag.

Nu is de winter altijd wel een moment dat mijn energiepeil nogal laag staat, maar momenteel staat die echt ergens diep onder nul. Compleet met alle spanningen, waardoor ik ’s avonds neerplof in de zetel met een ongelooflijke hoofdpijn en alleen maar kan hunkeren naar een beetje afleiding. Maar er komt een einde aan, en gauw.

Wat ik hierna ga doen? Exact hetzelfde als mijn huidige job. Want ik doe mijn job graag. Echt graag, dat is wel gebleken uit mijn loopbaanbegeleiding. Maar in mijn sector zijn het allemaal kleine bedrijfjes met maar maximaal 10 werknemers. Dus is het een gróót verschil om exact hetzelfde te doen, maar dan bij een andere werkgever en andere collega’s. Je zit 8uur per dag, 40uur per week met dezelfde 5-6 personen te werken op een ruimte van 50m², dus kan je ook niet wegvluchten van een persoon waar je niet graag mee werkt én ik heb ook geen eigen bureau waar ik mijn eigen zone netjes kan afbakenen en kan werken op de manier die mij ligt. Dus is het belangrijk dat het goed loopt tussen die enkele collega’s die ik maar heb.

Dus dat ga ik zoeken op een ander. Ik heb reeds ander werk gevonden. Dat vond ik wel belangrijk vooraleer ik mijn ontslag indiende. We hebben nu eenmaal een huis en we moeten daar de lening wel van kunnen betalen…
Mijn nieuwe job is een tikkeltje verder van huis, maar er zijn maar weinig mensen die op enkele kilometers van hun werk wonen hé.
Gelukkig had ik meteen een klik met mijn nieuwe baas. Gewoon, een aangename mens. Niets speciaals, niets wereldschokkends, maar nu hopen dat het goed komt.

DSC_3866

Want ik kan nu wel wat rust gebruiken. Mijn zielsrust is een beetje verdwenen. En dat voelt heel gek aan. Dus hoop ik met heel mijn hart dat ik die rust een beetje kan vinden op mijn nieuwe job en dat ik mezelf terug wat wordt. Een nieuwe ‘ik’ dan wel. Want dit hele gebeuren heeft me wel degelijk verandert! Ik heb mezelf diep van binnen gezien en daar heb ik enorm veel uit geleerd. Ik denk dat het eigenlijk goed is dat dit gebeurd is, want dit was een enorme ervaring, maar pijnlijk wel.

En hoe de situatie nu gelopen is, denk ik dat ze gewoon niet anders had kúnnen lopen. Het is goed zo. Ik heb er vrede mee. Ik had niets anders kunnen doen, op geen enkele mogelijke manier. Het had dus gewoon niet beter gekund, daar ben ik van overtuigd ondertussen.

Dus het is goed. En het komt wel weer goed.

 

 

 

 

foto’s: van mijn reis naar Ijsland, die vind je terug in de posts van okt-nov 2018.

Crea-huwelijk

15-convites-rendados-com-perolas-homem-de-ferro

Het is hier al een tijdje wat stiller op mijn blog… En daar heb ik alle redenen toe. Maar misschien vinden jullie het wel leuk als ik jullie hiervan op de hoogte houd!

Het allerbelangrijkste is dat ik momenteel zelf mijn jurk aan het naaien ben… Daar kruipt de meeste tijd in en daar kan ik jullie helaas niets van laten zien tot De Grote Dag zelf gepasseerd is. Het Lief kijkt namelijk hier wel eens op mijn blog en die mag natuurlijk niets zien tot de huwelijksdag!

Maar dat is niet het enige dat ik zou willen maken voor ons huwelijk… Het grote creatieve beest in mij ontwaakte en ik zou wel een hele resem dingen willen fabriceren: uitnodigingen, save the date kaartjes, tafelversiering, mijn bruidsboeket, een welkomstbord, …

De grootste uitdagingen van hierboven lijkt me de trouwuitnodigingen. Eventjes 200 exacte kopijen maken en ik hou van tierlantijntjes en kleine details, dus ik weet wat me te doen staat… Ik twijfel nog een beetje over hoe en wat, maar ik vind de bovenstaande foto wel mooi… Zoiets zou ik misschien door mijn silhouette cameo kunnen laten uitsnijden. Of zou ik me toch een embossing machine aankopen en met stansen zoiets laten uitsnijden? Daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar ik denk niet dat ik later nog veel kaartjes ga maken, dus misschien is het nogal dom om speciaal daarvoor het geld uit te geven aan een embossingmachine en stansen.

En ik zou de kaartjes ook misschien wel met goudfolie willen bedrukken… Maar misschien gaat dat er wel wat over in combinatie met alle krullen die ik al ga laten snijden. En misschien wil ik wel gewoon te veel, maar hoe maak je in godsnaam zo’n keuzes!? Haha!

Ook mijn trouwboeket zou ik zelf willen maken. Maar ik heb nooit een cursus bloemschikken gevolgd… Het hoeft niet perfect te zijn en ik denk niet dat ik een moeilijk boeket in gedachten heb… Ik zou het op voorhand wel eens kunnen uitproberen, maar dat vind ik zo’n zonde van de bloemen.. Want die zou ik eigenlijk ook wel willen verstoppen voor mijn verloofde…

Goed, jullie kunnen wel lezen dat ik dus niet stil zit. Of toch in elk geval véél aan het denken ben. Hopelijk komt er nog wat van, haha!