HSP

DSC_4010

HSP…

Hoogsensitief persoon…

Jep, dat ben ik. Blijkbaar. Daar ben ik nogal hardhandig achter gekomen toen ik op mijn vorig werk mijn plaats niet vond. Na een hulp van een psycholoog, een eindeloze reeks zelftesten en wat bezinning, viel het verdict dus.

En eigenlijk ben ik een heel nuchter persoon. Dus zou ik dat gemakkelijk kunnen afschrijven als ‘een hele hoop onzin op een stokje’. Want er is (bijna) niets wetenschappelijk van bewezen. Maar alles wat ik erover lees, doet telkens een puzzelstukje op z’n plaats vallen. En daarmee geeft het mij ook de handvaten om hiermee om te gaan. Want hoogsensitief BEN je. Het is geen ‘ziekte’ of een slechte karaktertrek waar je jezelf op moet verbeteren. Nee, het is gewoon een onderdeel van wie jij bent en dat heeft zowel positieve als negatieve punten.

Oké, misschien even terug back to basics. Wat wilt dat eigenlijk zeggen: hoogsensitief? Het is een term uitgevonden door Amerikaanse psychologe Dr Elaine Aron. Ze ondervond in 1996 dat sommige testpersonen anders reageerden op prikkels. Zo’n 15-20% van de populatie zou hoogsensitief zijn. Ze bleken een gevoeliger zenuwstelsel te hebben en daardoor prikkels anders of sterker ervoeren dan sommige anderen. Dit kan heel erg uiteenlopend zijn: de ene is gevoeliger voor licht, de andere meer voor geuren of geluiden. Daarbij merken hoogsensitieve personen sneller kleine details op in een ruimte of voelen ze gemakkelijk de stemming van andere personen in dezelfde ruimte op. Ze hebben ook vaak een sterker gevoel naar emotionaliteit en diepgang.

Ik begon dit in mezelf op te merken toen ik een moeilijke periode op mijn vorige job meemaakte. De collega’s konden het niet allemaal goed met elkaar vinden en ik kon haarfijn aanvoelen welke personen elkaar niet konden uitstaan, ondanks dat ze allemaal oppervlakkig wel vriendelijk deden tegen elkaar. Daarbij heb ik het ook echt nodig om diepgang in mijn job te ondervinden en niet gewoon maar elke dag ‘mijn job doen’. Ik wil mijn job interessant en nuttig vinden, dan kan ik er ook mijn passie in vinden. Dat gevoelsmatige aspect kwam bovenop mijn dagelijkse prikkels in mijn job als apotheker die best hevig kunnen zijn: dove patiënten waar je op moet staan roepen voor ze je begrijpen, hevig stinkende patiënten waar je toch een pleister op hun arm moet doen, de felle lichten in de apotheek, de absolute drang naar perfectie als apotheker (want als apotheker mag je toch zeker geen fouten maken hé). Dat maakt dat ik zoizo ’s avonds wel ‘overprikkeld’ thuis kom.

DSC_3900

Wat bedoel ik dan met ‘overprikkeld’?

Na een dag vol indrukken, kom ik vaak moe thuis. Mijn hoofd zit dan ‘overvol’ en ik kan amper nog helder denken. Ik heb een kort lontje en kan al snel iemand afsnauwen. Als we op zo’n avond dan nog plannen hebben om uit te gaan eten met vrienden of familie, dan kan ik het ook helemaal benauwd krijgen. Eigenlijk herstel ik het beste door helemaal alleen wat creatief te zijn of een wandeling te gaan maken. Van tv kijken krijg ik nog meer prikkels binnen, dus dat probeer ik dan wat te mijden. Verder helpt fysieke inspanning soms ook wel. Ik moet dan gewoon even mijn brein uit kunnen schakelen en ‘ontprikkelen’.

Daarbuiten hangt het ook vaak samen om een sterke discipline in zich te hebben als HSP. En laat dat nu net géén hulp zijn. Daardoor blijf ik doorgaan, ook al weet ik wel dat ik beter zou moeten rusten en even op de STOP-knop zou moeten duwen. Maar die drang om door te ‘moeten’ doen is sterker dan mezelf. Maar dat heeft me toch ook al veel goede dingen op geleverd in het verleden hoor.

Ook een groot verantwoordelijkheidsgevoel hangt vaak samen met HSP. En ook hier kan ik het vakje afvinken. Als je mij iets vraagt, heb je 99% kans dat ik ‘ja’ zeg. Gewoon, omdat ik mensen niet teleur wil stellen en omdat ik het gevoel heb dat het belangrijk is dat die taak gedaan wordt. Hoe belachelijk die taak soms ook mag zijn. Of hoe zwaar die taak misschien wel is voor mij… Toch zal ik ze uitvoeren. En dan laat ik soms niet zien hoe zwaar ik het wel heb.

Perfectionistisch hoort blijkbaar ook bij HSP. En daar kan ik ook weeral helemaal in meegaan. Tel daarbij dat ik héél slecht tegen kritiek kan. Als ik een foutje maak, kan ik daar echt weken niet goed van zijn. En dan duurt het heel lang voor mijn zelfvertrouwen weer opgebouwd is. Maar perfectionistisch is op zich niet zo slecht, want ik denk dat dat me wel tot een goede werknemer maakt, zeker in een apotheek.

Maar de laatste tijd kan ik er slechter mee om. Ik ben zo moe van het werken. Het is me veel sneller té veel. Het wringt ergens. Ik ben er nog niet helemaal uit wat nu het probleem is, hoewel de irritante uren, de weinige verlofdagen en hoge werkdruk er wel voor iets tussen zullen zitten. Helaas gaat Manlief binnenkort zonder werk vallen en zal ik dus voor een tijdje de enige of de hoofd-kostwinaar zijn. En ik hou van zekerheid qua inkomen. Dus heb ik even nog geen tijd om erover na te denken wat er nu juist scheef zit. Ik heb een flauw vermoeden dat ik een enorm tekort aan creativiteit ervaar. Dus schieten er ideeën zoals paddestoelen uit de grond, maar tot nu toe nog niets waar ik concreet dit probleem mee kan aanpakken. Heel misschien later (als Manlief weer werk heeft) een beetje minder werken en zien of ik een creatieve dag in de week kan inlassen of een opleiding kan volgen? Misschien zou ik zelfs een oude droom weer van onder het stof kunnen halen: creatieve zelfstandige in bijberoep worden. Maar dat is voorlopig nog maar toekomstmuziek.

We strubbelen dus nog maar eventjes voort. Momenteel maak ik het mezelf waarschijnlijk moeilijker dan het is, maar het lukt me niet om ‘gewoon’ te leven en niet te veel erbij na te denken. Misschien, misschien valt alles zelf in de plooi en maak ik me weer zorgen om niets…

2019 in zicht!

DSC_3911

Ik wil er even bij blijven stilstaan. 2018 heeft me veel harder aangegrepen dan andere jaren. 2018, wat een jaar… Wat een zwaar jaar.

Begin 2018 besloot ik van job te veranderen. Nog altijd dezelfde inhoud, maar bij een ander bedrijf. Dus in mei mocht ik aan de slag in dat nieuwe bedrijf. Ik begon met volle moed, met goesting en het was vooral ook praktischer, want dit bedrijf was enorm dichtbij huis. Maar het werd helaas niet wat ik gedacht had of gehoopt had. Het bleek zelfs een enorme (persoonlijke) strijd te worden. Ik haalde er een stresscoach/loopbaanbegeleider bij en dat heeft me enorm geholpen. Maar ik moest zelf de knoop doorhakken. En na 6 maanden heb ik dan uiteindelijk besloten dat dat bedrijf écht niet bij mij paste en dat ik er mijn ‘ding’ niet kon doen.

DSC_3793

En dat hele geheel heeft 2018 tot een heel zwaar en moeilijk jaar gemaakt voor mij. Maar ik weet dat er een moment gaat komen dat ik er dankbaar voor ga zijn dat dit allemaal gebeurt is. Omdat ik er zeker van ben dat ik mezelf beter heb leren kennen hier en dat ik mijn grenzen nu beter kan aangeven. En misschien vooral omdat ik nu echt weet wat er voor mij belangrijk is in mijn job en in mijn leven. Het klinkt dus allemaal als heel zware kost en ik ben nog altijd aan het herstellen van die donkere periode. Want ik heb diep gezeten, heel diep. Maar daar weten alleen mijn naaste familie en vrienden alles van.

DSC_3866

En ik begin nu al te merken dat ik weer meer plezier uit kleine dingen haal. En dat de wereld mooi kan zijn en niet alleen een duistere plek is. Zodat die schouders niet alleen maar gespannen staan van de stress en dat die tranen niet zomaar meer opwellen als er iemand vraagt hoe het met me gaat. Ik kom eruit geklommen, het is nog niet helemaal in orde, maar ik weet dat ik dat binnenkort wél ga zijn.

Ik ben dus sinds de tweede week van december aan de slag op een nieuwe job. Het is nog maar heel recent dus, maar nu al voelt dit beter aan. No stress, aangename mensen. Helemaal wat ik nodig heb. En hierdoor zie ik 2019 terug rooskleurig in.

DSC_3834

Gelukkig was er ook nog goed nieuws in 2018! Zo trouwde mijn schoonzus en kondigde ze recent aan dat ze een kindje mogen verwachten! Superleuk nieuws natuurlijk en in 2019 mogen we de nieuwe spruit verwelkomen. Hier volgen binnenkort dan ook nog enkele naaisels voor het nieuwe nichtje/neefje!

Door dat hele gedoe met de job, heb ik amper de hete zomer van 2018 bewust meegemaakt. En ik heb ook niet echt genoten van onze mooie vakanties van 2018. Maar ik zat toen met mijn hoofd en gevoelens ergens helemaal anders. Maar ik weet dat het goed komt. En dat is voor nu voldoende. Want het gaat elke dag weer een beetje beter met me.

Gelukkig 2019 aan iedereen!

 

Foto’s; van onze reis door Ijsland

The way up

DSC_3978

Een tijdje geleden heb ik hier een best zware blogpost online gezet. Ik kreeg van velen onder jullie heel fijne en lieve reacties, waarvoor heel erg bedankt! Het betekende echt veel voor me om zo’n reacties te mogen lezen.

Ik kreeg ook wel de vraag: “En hoe gaat het nu dan verder?”. Wel, daar wil ik het wel eens met jullie over hebben.

Momenteel zit ik in mijn laatste week opzeg. Omdat ik er ‘maar’ 6 -heeeeeel langzame- maanden gewerkt heb, had ik gelukkig ook maar 3 weken opzeg. En wat gaan die 3 weken tergend langzaam. Elke dag valt me telkens weer een beetje zwaarder en wat zou ik graag willen doorspoelen naar de laatste dag (en dan nog liefst naar de moment dat ik daar de deur mag dichttrekken…). Maar er is licht aan het einde van de tunnel, en dat zorgt ervoor dat ik me 100% correct gedraag op het werk en me blijf inzetten en niet gewoon als een pattatenzak ga zitten daar.

DSC_3613

Natuurlijk was het niet alleen maar kommer en kwel. Er zijn een aantal mensen – zowel patiënten als collega’s – die ik wel ga missen. En ook voor die mensen blijf ik me momenteel inzetten. Tot de allerlaatste dag.

Nu is de winter altijd wel een moment dat mijn energiepeil nogal laag staat, maar momenteel staat die echt ergens diep onder nul. Compleet met alle spanningen, waardoor ik ’s avonds neerplof in de zetel met een ongelooflijke hoofdpijn en alleen maar kan hunkeren naar een beetje afleiding. Maar er komt een einde aan, en gauw.

Wat ik hierna ga doen? Exact hetzelfde als mijn huidige job. Want ik doe mijn job graag. Echt graag, dat is wel gebleken uit mijn loopbaanbegeleiding. Maar in mijn sector zijn het allemaal kleine bedrijfjes met maar maximaal 10 werknemers. Dus is het een gróót verschil om exact hetzelfde te doen, maar dan bij een andere werkgever en andere collega’s. Je zit 8uur per dag, 40uur per week met dezelfde 5-6 personen te werken op een ruimte van 50m², dus kan je ook niet wegvluchten van een persoon waar je niet graag mee werkt én ik heb ook geen eigen bureau waar ik mijn eigen zone netjes kan afbakenen en kan werken op de manier die mij ligt. Dus is het belangrijk dat het goed loopt tussen die enkele collega’s die ik maar heb.

Dus dat ga ik zoeken op een ander. Ik heb reeds ander werk gevonden. Dat vond ik wel belangrijk vooraleer ik mijn ontslag indiende. We hebben nu eenmaal een huis en we moeten daar de lening wel van kunnen betalen…
Mijn nieuwe job is een tikkeltje verder van huis, maar er zijn maar weinig mensen die op enkele kilometers van hun werk wonen hé.
Gelukkig had ik meteen een klik met mijn nieuwe baas. Gewoon, een aangename mens. Niets speciaals, niets wereldschokkends, maar nu hopen dat het goed komt.

DSC_3866

Want ik kan nu wel wat rust gebruiken. Mijn zielsrust is een beetje verdwenen. En dat voelt heel gek aan. Dus hoop ik met heel mijn hart dat ik die rust een beetje kan vinden op mijn nieuwe job en dat ik mezelf terug wat wordt. Een nieuwe ‘ik’ dan wel. Want dit hele gebeuren heeft me wel degelijk verandert! Ik heb mezelf diep van binnen gezien en daar heb ik enorm veel uit geleerd. Ik denk dat het eigenlijk goed is dat dit gebeurd is, want dit was een enorme ervaring, maar pijnlijk wel.

En hoe de situatie nu gelopen is, denk ik dat ze gewoon niet anders had kúnnen lopen. Het is goed zo. Ik heb er vrede mee. Ik had niets anders kunnen doen, op geen enkele mogelijke manier. Het had dus gewoon niet beter gekund, daar ben ik van overtuigd ondertussen.

Dus het is goed. En het komt wel weer goed.

 

 

 

 

foto’s: van mijn reis naar Ijsland, die vind je terug in de posts van okt-nov 2018.

Kruispunt

dsc_3030

De laatste tijd zit ik wat in de knoei. Alsof ik de balans kwijt ben. Maar wat doe je eraan en hoe neem je die moeilijke beslissingen?

Ik heb een erg strikte, stijve wetenschappelijke job in het dagelijkse leven. En ik ben trots op mijn kennis en hoe ik mensen daarmee kan helpen vind ik erg belangrijk. Maar af en toe gaat het knagen. Mijn creativiteit vind ik ook erg belangrijk. Maar door fulltime te werken en een huishouden draaiend te houden, blijft er heel weinig tijd over voor mijn creatieve uitspattingen. En ik heb die blijkbaar écht wel nodig om me goed in mijn vel te voelen.

Dus ik ben de balans kwijt. En ik moet keuzes maken. Blijft het zo, leg ik me erbij neer. Maar vreet dat dan niet al mijn energie op? Of kiezen voor onzekerheid en iets meer met mijn creativiteit gaan doen. Nu zou ik niet meteen mijn huidige job opgeven, maar ik denk meer aan minder uren gaan werken. Ik moet niet fulltime blijven werken, we komen met minder ook wel rond. Maar dan sparen we weer minder. En zou me dat dan wel gelukkig maken? Hoe kies je zoiets zonder het eerst te proberen?

Oh en wat droom ik toch van een beetje geld te verdienen met mijn hobby… Maar dat is zo onzeker. En hoe krijg ik dat voor elkaar om dat een beetje succesvol te maken?

Dus ik sta op een kruispunt en ik moet een weg inslaan. Maar hoe weet je welke wegwijzer je moet volgen?

Zijn er hier mensen die af en toe een beetje geld kunnen verdienen met hun hobby?

Job!

intermediair.nl

Ik denk dat ik groot nieuws te melden heb! Hoogst waarschijnlijk heb ik een vast contract te pakken!

Normaal gezien studeer ik af in juni, als alles goed loopt met mijn thesis. Dat wil zeggen dat ik eerst nog een dikke maand vakantiewerk kan doen en daarna vast aan de slag kan! Op mijn stageplaats kunnen ze me zeker gebruiken om iemand te vervangen tijdens de vakantie, maar dat is natuurlijk maar een beperkt aantal dagen. Maar aangezien mijn stage-apotheek deel uitmaakt van een grotere keten van apotheken, kan ik op andere dagen aan de slag in een andere apotheek van de keten! Allemaal redelijk dicht in de buurt bij ons nieuwe appartementje en zo verdien ik al geld voor ons eigen plekje!

Het contract is nog niet getekend, dus er ligt nog niets helemaal vast. Maar mijn sollicitatiegesprek heb ik al achter de rug en ze waren erg lovend en het bleek toch wel dat ze echt een vaste apotheker nog kunnen gebruiken. Dus ik ben erg benieuwd naar wat er uit de bus gaat komen! Wel gek dat ik al werk heb, voor ik mijn diploma in handen heb! Maar dat hebben veel van mijn vriendinnen ook wel eigenlijk, dus dat betekent dat er nog apothekers nodig zijn!

 

English

I think I have some big news for you! I have probably a job as a pharmacist!

I graduate in june, if everything works out fine for my thesis. That means I can work as a student ‘till the end of September and after that I can start working as an adult. I will be working in a company that owns a few community pharmacies, which most of themare close by our new appartment.

So weird that I already found job but I’m not graduated yet! That means there’s a need for pharmacist, which is a good thing to us! A lot of my friends already found a job too!

I’ve not signed the contract yet, but I went to talk to someone of the company and they were quite positive about me because I did my internship in one of their pharmacies and she said they really needed a new pharmacist full time. So that’s great new to me!