Dé vraag

19397734_10154901027669480_576060205_n

Ondertussen zijn Het Lief en ik al 7 (!) jaar samen. Wat ooit begon als een prille romance tussen 2 vrienden in het laatste jaar van het middelbaar is ondertussen uitgegroeid tot een prachtige relatie, waarin ik hem nog altijd beschouw als mijn beste vriend en zelfs een beetje mijn ‘soulmate’.

Er vonden al een aantal trouwerijen plaats bij neven en nichten, wat ons toch aan het denken zette: hoe zouden wij het willen, wat vinden wij leuk, etc… Al meerdere malen werd erover gepraat, maar er waren nog geen concrete plannen. Niemand die ervan verschiet, een huwelijksaanzoek zat er wel aan te komen! Maar nu zullen jullie wel benieuwd zijn hoe het gebeurt is!

Dus toen we romantisch met ons tweetjes op stap gingen om onze 7 jaar samen te vieren, had hij de ring goed verstopt. We gingen namelijk kajakken in de Ardennen. Hemels met dit weer, alweer lang geleden voor ons en ideaal om samen te doen! Dus pakten we onze ton in met eten, drinken, gsm’s en … een reserve paar sokken! Dat vond ik toch wel wat raar, maar ik dacht: ‘laat hem maar doen, die heeft straks zoizo natte voeten’. Na een tijdje te kajakken, gingen we aan de kant voor de lunch. Tussen de brandnetels spreiden wij ons strandlaken uit en haalden we onze sandwiches boven. Tot ik merkte dat hij eigenlijk niet zoveel honger had. Hij haalde zijn paar sokken boven en een brief. Met een mooi gedicht vertelde hij wat hij voor me voelt en ging op zijn knie zitten. De sokken onthulden een mooi doosje en daarin nog een mooiere ring. Natuurlijk moest ik hierop ‘Ja’ zeggen, met een traantje in de ogen!

Daarna werd er natuurlijk wat afgeknuffeld en gekust (we hielden het wel proper langs de kant van de Ourthe)! En werd de kajaktocht verder gezet met veel emoties en dromen. Wij zijn zowat de eerste die verloofd zijn in onze vriendenkring, maar we zijn al lang genoeg samen en we hebben al heel wat watertjes samen doorzwommen. Dus hop met deze nieuwe uitdaging!

En ik wil deze uitdaging nog wat groter maken, want ik wil namelijk mijn jurk zelf naaien! Concrete plannen zijn er nog niet, daar hou ik jullie wel subtiel van op de hoogte, maar Het Lief leest deze blog af en toe ook, dus zal er niet te veel onthult worden voor de grote dag! Die overigens nog wel een tijdje kan uitblijven, want ik heb gehoord dat de trouwzaal een hele tijd op voorhand geboekt moet worden!

Dus ja, grote plannen hier! Maar ik zie het helemaal zitten, zolang het maar met Het Lief is!

19274772_10154899623454480_8149156210195348035_n

Lijstjesmadam

dsc_0619

Overlaatst las ik een artikel over lijstjesmensen en anti-lijstjesmensen. Wel, ik behoord duidelijk tot de allereerste categorie! Ik kan wel overal lijstjes voor opstellen! Ik kan het me bijna niet voorstellen dat er mensen zonder lijstjes door het leven gaan…

Lijstjes opstellen geeft me rust: ik kan er zeker van zijn dat ik het niet zal vergeten als ik ga slapen, want het staat zwart op wit op papier! Ik kan het dan loslaten en er zeker van zijn dat ik morgen een mooi overzicht heb van wat ik nog allemaal moet/wil doen en zo zelfs een efficiëntere indeling van de dag kan maken.

Maar die lijstjes zijn niet alles. Zo moet het gezond blijven! Je mag niet gek worden als je eens iets niet van je lijstje hebt kunnen schrappen of als je lijstje niet volledig af geraakt is. Gelukkig heb ik daar nog niet al te veel last van gehad. Die lijstjes zijn om dingen te onthouden, maar het is geen verplichting om het helemaal af te werken!

Anti-lijstjesmensen zouden gek worden van zo’n oplijsting van dingen die allemaal moeten gebeuren en ze laten het liever los lopen. Dat zal ook altijd wel in orde komen, maar ik heb dan het gevoel dat ik rondloop als een kip zonder kop. Niets voor mij dus!

Ik maak steeds een lijstje voor vanalles: het huishouden, sociale gebeurtenissen en zelfs van alle projecten die ik nog wil afwerken (naaien, schilderen, knutselen, etc). Ik heb lijstjes voor in de week en ik heb er voor in het weekend. Als ik boodschappen ga doen, maak ik gek genoeg de helft van de tijd géén lijstje. Het zit allemaal in mijn hoofd wat ik nog nodig heb en ik loop gewoon alle gangen door van de winkel…

Zijn er hier nog lijstjesmensen? Of misschien wel anti-lijstjesmensen? 😉

Omgaan met drukte

verboden-stad-beijing-2-450x299

Af en toe kan het wel eens enorm druk zijn op het werk. Als er eens een verlengd weekend is, dan staat iedereen op zaterdag bij ons voor de deur aangezien er veel apotheken op zaterdag dan gesloten zijn. Daar komt dan meestal nog bij dat mensen niet graag wachten, van ver weg komen, of er al een lastig doktersbezoek op hebben zitten. Wat maakt dat de mensen hun vriendelijkheid ergens onderweg zijn verloren op het moment dat de patiënt voor je neus staat. Voeg dat toe aan een immense hoeveelheid patiënten, die allemaal ongeduldig zijn, en denk nog even aan speciale medicatie die niet dagelijks voor komt en je bent de kluts even kwijt. Je wilt iedere patiënt voorzien van de beste oplossing voor zijn probleem en een duidelijke uitleg bij zijn/haar medicatie. Maar af en toe luistert er gewoon niemand naar jou, terwijl je zo’n moeite doet. Net alsof je onzichtbaar bent.

En na zo’n dag merk ik dat ik meer dan een weekend (zondag en maandag dan) nodig heb om te herstellen. Ik zie een hele nacht alle gezichten weer opnieuw van de patiënten die ik geholpen heb en af en toe denk ik wel eens: ‘oh, ik had die vraag beter nog extra kunnen stellen om die patiënt beter te helpen’. En soms is dat best lastig om los te laten, want je hebt toch best wat verantwoordelijkheden bij je job als apotheker.

En dan heb ik soms een hele week lang bijna geen energie en dan heb ik het soms een week lang moeilijk met nieuwe patiënten te helpen. Je hebt gewoon meer dan genoeg gezichten gezien op één dag en dan is elk nieuw gezicht er eigenlijk te veel aan. Je hebt nood aan rust. Maar toch merk je dat een avondje in de zetel eigenlijk niet helpt. Net zomin als een avondje met vrienden uit gaan. Iets doen wat je graag doet (in mijn geval naaien, hardlopen, met mijn vriend wat doen of koken) helpt wel ietsje, maar je moet er eerst de energie voor op brengen omdat je je ook zo leeg gezogen voelt en in het weekend moeten er nu eenmaal ook nog andere dingen gebeuren zoals het huishouden…

Ach, we slagen ons er steeds wel weer door. Ik denk dat ik mezelf wel altijd beter leer kennen. Maar ergens heb ik ook schrik dat op een gegeven moment er toch wel een grens gepasseerd gaat worden… Nou ja, op tijd op de rem gaan staan als het zover komt.

 

Bron foto: chinablog.nl

Loading 2017

dsc_5877

Allereerst: een gelukkig 2017 aan iedereen!

Het waren me wel een paar drukke weken. Dus een blogpost maken kwam er eerst even niet van. Maar nu kon ik er toch eventjes tijd voor maken.

Eerst even een terugblik op 2016. Ik vond het vooral een erg leerrijk jaar! En eigenlijk op meerdere vlakken. Ik heb veel meegemaakt op het werk en ik merk dat ik steeds een beetje beter om kan met de druk en de stress. Er zijn natuurlijk altijd nog momenten dat het iets minder goed gaat, maar dat moet ook kunnen hé.

Maar ook op naaivlak ben ik enorm veel wijzer geworden. Ik heb nieuwe patronen uitgetest, nieuwe technieken bijgestudeerd en ik merk ook sneller mijn eigen fouten op, waardoor ik ook weer leer uit mijn fouten. Zelfs mijn oma zei overlaatst dat ze echt verbetering opmerkte! En zij heeft couture gestudeerd, dus ik vind dat echt een compliment!

Ik leer mezelf ook steeds beter kennen: weten waar ik gelukkig van word, wat mij stress geeft en waar mijn grenzen liggen. Dat geeft mij eigenlijk wel rust. Hoewel er nog veel werk aan de winkel is, haha!

Wat brengt 2017 voor mij? Daar ben ik wel eens erg benieuwd naar! Hopelijk veel fijne momenten, leuke projecten en misschien wel een paar leuke verrassingen? Ik ga vooral aan de slag om vaker het positieve van alles in te zien. “Good vibes only” Heel moeilijk, want ik ben van nature een beetje een pessimist, maar hopelijk kunnen we daar toch nog wat verbetering in brengen!

 

 

Winterblues

Begin november tot eind februari heb ik er steevast last van. De winterblues. Nergens zin in hebben, het gevoel hebben van enorm tijd tekort te komen, niet lekker in je vel zitten, geen energie hebben en zelfs het gevoel te hebben dat je je leven compleet moet omgooien om je weer goed te kunnen voelen. Vorig jaar was ik net afgestudeerd en was ik rond dit tijdstip ervan overtuigd dat ik mijn job niet aan zou kunnen met de lange uren. In de lente en zomer erna was er geen enkel probleem en verliep alles vlotjes en naar mijn zin.
Maar dit jaar treft die onzekerheid me weer helemaal opnieuw. Ik heb weer het idee dat mijn job al mijn energie opslokt en dat ik niets meer overhoud voor mijn huishoudelijke taken, en laat staan voor mijn hobby’s. Sporten gaat veel moeizamer en ook het naaien schiet er wel eens bij in wegens gebrek aan energie. Nu denk ik ook wel dat de maatschappij van vandaag te vluchtig is. We willen steeds meer en liefst nog sneller ook. Iedereen heeft het altijd maar ‘druk, druk, druk’ en op mijn werk vertaalt zich dat in lastige, geïrriteerde klanten. Je mag je werk dan nog zo graag doen, maar als je continu afgejaagd wordt door ongeduldige mensen, verlies je je plezier er wel eens in…
Komt het door de wintertijd, te weinig zon, de koude temperaturen, de drukte op het werk, een tekort aan vitamines, ..? Geen idee, maar ik heb niet het gevoel dat er iets aan te doen valt, dus moeten we er maar gewoon het beste van maken en eraan denken dat er ook dit jaar wel een einde aan zal komen.
Nu ben ik al wel veel wijzer dan vorig jaar en weet ik dat het dus maar een tijdelijke bui is die boven mijn hoofd hangt. Maar de bui is nog maar net begonnen en zal nog wel duren tot februari waarschijnlijk. En eigenlijk is dit ook de drukste periode op het werk en maak ik het liefst ook een deel van mijn kerstcadeau’s en kerstkaartjes zelf.. hopelijk kan in mezelf toch nog genoeg oppeppen om het rond te krijgen! Maar ik weet nu ook dat ik genoeg tijd moet nemen om te rusten.
Nog iemand last van de winterblues?