Huis gekocht!

dsc_0778

Bij voorbaat wil ik jullie graag al waarschuwen: Wij hebben een groots project aangenomen… Wij hebben namelijk een huis gekocht!

Een tijdje geleden vertelde ik jullie al dat wij op zoek waren naar onze eigen stek, die best wel een beetje groter mag zijn dan ons huidig appartementje en waar wij onze toekomst graag willen uitbouwen. Al vrij snel in onze zoektocht kwamen we toevallig terecht bij dit fantastisch huisje. We kregen een rondleiding van de eigenaresse (die het huis ook laten bouwen heeft) en we keken elkaar eigenlijk meteen heel erg hoopvol aan. Dat was voor ons hét moment waarop het beslist was dat we zeker een bod moesten doen en hopen dat het aanvaard werd! En gelukkig was dat ook het geval!

Vandaag kregen we de sleutel in handen en kunnen we beginnen aan ons project! We mochten afgelopen zomer al in de tuin gaan werken, aangezien het huis al leeg stond. Maar pas sinds vandaag kunnen we dus echt binnen aan de slag. Eigenlijk moet er niet zo veel gebeuren. Het is zo bewoonbaar, maar we willen graag nog een paar kleine dingetjes naar onze zin veranderen en op lange termijn willen we nog wel grotere aanpassingen doen, maar daar moeten we toch eerst weer wat geld voor bij elkaar werken, haha!

Dus zijn jullie gewaarschuwd als het hier een beetje dreigt stil te vallen binnenkort…

Advertenties

Oerinstinct

dsc_1110

Af en toe zou ik toch wel eens een paar duizend jaar terug in de tijd geflitst willen worden. Terug naar onze primitieve instincten van de oermens. Lekker brullen en rondlopen in een lendendoek, lijkt me heerlijk! Maar waarom ik dat vooral denk: de zalige, eeuwige rust. Het leven moet zo’n pak trager verlopen hebben in die tijd… Momenteel kan ik er alleen maar aan denken dat de tijd me voorbij snelt.

Netjes mijn uren op het werk spenderen, thuis tegen de klok het huishouden rond krijgen en oh ja, straks komt er nog familie op bezoek. En daar bovenop wil ik af en toe in mijn privéleven ook iets bereiken: zoals eens iets ‘af’ naaien en trainen voor een halve marathon… Wanneer doe je het allemaal? En misschien vooral: waarom doe je het allemaal?

Natuurlijk verheerlijk ik het leven van een holbewoner hier wel even. Ze zullen wel hard genoeg hebben moeten zoeken naar eten, af en toe serieus hebben moeten weg rennen van een mamoet en stevig wat kou hebben moeten lijden. Maar ik benijd hen voor de ongelooflijke rust dat ze moeten hebben gehad: geen deadlines, niets moéten doen buiten hun basic behoeftes. Het zou me deugd doen om eventjes buiten deze ongelooflijke consumptiemaatschappij die dan ook nog eens supersnel moet racen tegen de klok.

Het zou me ook al veel schelen om de hele dag buiten door te brengen: meer voeling met de natuur en vooral véél meer ruimte! Op het werk hebben wij een krappe ruimte waar we 40 uur per week met 5 door elkaar zitten te lopen en echt: we lopen letterlijk tegen de muren soms. Dat zou je eens tegen een oermens moeten vertellen…

Ze moeten zo’n ongelooflijk hard leven gehad hebben, maar af en toe denk ik dat ik toch wel héél graag mijn leven zou willen inruilen voor een minder complexe variant in een heel andere tijdsperiode… Maar ik merk dat ik lang niet de enige ben. Ik zie blogposts zoals deze nu van mij, steeds vaker opduiken in mijn blogoverzicht. Dat lijkt me toch een teken dat er bij meerdere mensen een wrang gevoel schuilt. Maar hoe lost dit probleem zich het beste op? Dat zal alleen de toekomst kunnen uitwijzen…

Rust onderschat?

dsc_1025

Af en toe heb ik het moeilijk met het woord ‘rusten’. Ik heb daar altijd een dubbel gevoel bij. Natuurlijk moet je af en toe rusten, zeker in deze drukke maatschappij. Maar ik ben een erg bezige bij (lees: meubels maken, kleding naaien en altijd een proper huis willen) en ik kan dus echt niet stil zitten. Ergens is dat erg leuk, want zo heb ik een aangenaam bezig leven en ik kan ook echt genieten van al mijn activiteiten (nou, dat kuisen is toch niet mijn favoriete bezigheid…).

Maar vandaag had ik een dagje vrij en het lukte me gewoon niet om te gaan zitten en te genieten van de ‘rust’. Ik wilde vanalles doen, maar niets moest en mijn hoofd stond er niet naar. En toch kon ik niet gaan zitten. Elke 5 minuten stond ik wel weer recht om iets te gaan doen en daarna dwong ik mezelf om toch terug te gaan zitten om te ‘rusten’. Ik had dit zeldzaam dagje verlof namelijk ingepland om te kunnen rusten. En toch wilde het niet lukken.

Ligt het eraan dat de maatschappij me een beetje opjut? Je moet gewoon nuttig bezig zijn om te kunnen meedraaien in deze wereld, anders tel je gewoon niet mee. Of lag het toch aan mezelf? Nochtans had ik rust nodig, maar mijn hoofd wilde dat ik nuttige dingen ging doen…

Misschien moeten we dat toch maar eens afleren… Of zou ik meer dan 20 dagen vrij moeten hebben op een jaar (+10 feestdagen wel…) om er eens aan te kunnen wennen hoe een echte dag vrij moet zijn? Het was nu ook wel echt druk op het werk afgelopen maanden (soldenperiode, gevolgd door een langdurig zieke collega), wilt dat zeggen dat ik in een soort stress-stadium zit? Geen idee waaraan het ligt, misschien moet er toch maar eens een knop in mijn hoofd omgedraaid worden. Maar in welke richting dan?

Dé vraag

19397734_10154901027669480_576060205_n

Ondertussen zijn Het Lief en ik al 7 (!) jaar samen. Wat ooit begon als een prille romance tussen 2 vrienden in het laatste jaar van het middelbaar is ondertussen uitgegroeid tot een prachtige relatie, waarin ik hem nog altijd beschouw als mijn beste vriend en zelfs een beetje mijn ‘soulmate’.

Er vonden al een aantal trouwerijen plaats bij neven en nichten, wat ons toch aan het denken zette: hoe zouden wij het willen, wat vinden wij leuk, etc… Al meerdere malen werd erover gepraat, maar er waren nog geen concrete plannen. Niemand die ervan verschiet, een huwelijksaanzoek zat er wel aan te komen! Maar nu zullen jullie wel benieuwd zijn hoe het gebeurt is!

Dus toen we romantisch met ons tweetjes op stap gingen om onze 7 jaar samen te vieren, had hij de ring goed verstopt. We gingen namelijk kajakken in de Ardennen. Hemels met dit weer, alweer lang geleden voor ons en ideaal om samen te doen! Dus pakten we onze ton in met eten, drinken, gsm’s en … een reserve paar sokken! Dat vond ik toch wel wat raar, maar ik dacht: ‘laat hem maar doen, die heeft straks zoizo natte voeten’. Na een tijdje te kajakken, gingen we aan de kant voor de lunch. Tussen de brandnetels spreiden wij ons strandlaken uit en haalden we onze sandwiches boven. Tot ik merkte dat hij eigenlijk niet zoveel honger had. Hij haalde zijn paar sokken boven en een brief. Met een mooi gedicht vertelde hij wat hij voor me voelt en ging op zijn knie zitten. De sokken onthulden een mooi doosje en daarin nog een mooiere ring. Natuurlijk moest ik hierop ‘Ja’ zeggen, met een traantje in de ogen!

Daarna werd er natuurlijk wat afgeknuffeld en gekust (we hielden het wel proper langs de kant van de Ourthe)! En werd de kajaktocht verder gezet met veel emoties en dromen. Wij zijn zowat de eerste die verloofd zijn in onze vriendenkring, maar we zijn al lang genoeg samen en we hebben al heel wat watertjes samen doorzwommen. Dus hop met deze nieuwe uitdaging!

En ik wil deze uitdaging nog wat groter maken, want ik wil namelijk mijn jurk zelf naaien! Concrete plannen zijn er nog niet, daar hou ik jullie wel subtiel van op de hoogte, maar Het Lief leest deze blog af en toe ook, dus zal er niet te veel onthult worden voor de grote dag! Die overigens nog wel een tijdje kan uitblijven, want ik heb gehoord dat de trouwzaal een hele tijd op voorhand geboekt moet worden!

Dus ja, grote plannen hier! Maar ik zie het helemaal zitten, zolang het maar met Het Lief is!

19274772_10154899623454480_8149156210195348035_n

Lijstjesmadam

dsc_0619

Overlaatst las ik een artikel over lijstjesmensen en anti-lijstjesmensen. Wel, ik behoord duidelijk tot de allereerste categorie! Ik kan wel overal lijstjes voor opstellen! Ik kan het me bijna niet voorstellen dat er mensen zonder lijstjes door het leven gaan…

Lijstjes opstellen geeft me rust: ik kan er zeker van zijn dat ik het niet zal vergeten als ik ga slapen, want het staat zwart op wit op papier! Ik kan het dan loslaten en er zeker van zijn dat ik morgen een mooi overzicht heb van wat ik nog allemaal moet/wil doen en zo zelfs een efficiëntere indeling van de dag kan maken.

Maar die lijstjes zijn niet alles. Zo moet het gezond blijven! Je mag niet gek worden als je eens iets niet van je lijstje hebt kunnen schrappen of als je lijstje niet volledig af geraakt is. Gelukkig heb ik daar nog niet al te veel last van gehad. Die lijstjes zijn om dingen te onthouden, maar het is geen verplichting om het helemaal af te werken!

Anti-lijstjesmensen zouden gek worden van zo’n oplijsting van dingen die allemaal moeten gebeuren en ze laten het liever los lopen. Dat zal ook altijd wel in orde komen, maar ik heb dan het gevoel dat ik rondloop als een kip zonder kop. Niets voor mij dus!

Ik maak steeds een lijstje voor vanalles: het huishouden, sociale gebeurtenissen en zelfs van alle projecten die ik nog wil afwerken (naaien, schilderen, knutselen, etc). Ik heb lijstjes voor in de week en ik heb er voor in het weekend. Als ik boodschappen ga doen, maak ik gek genoeg de helft van de tijd géén lijstje. Het zit allemaal in mijn hoofd wat ik nog nodig heb en ik loop gewoon alle gangen door van de winkel…

Zijn er hier nog lijstjesmensen? Of misschien wel anti-lijstjesmensen? 😉