Net zoals in de oorlog

pills on blue background

Foto door Miguel Á. Padriñán op Pexels.com

Ondertussen beginnen de gesneuvelden ook al een gezicht te krijgen: de grootmoeder van mijn man is afgelopen week gestorven. Eerder die week was er al een andere bewoner van hetzelfde woon-zorgcentrum positief getest. En zij volgde… Ze sukkelde al een tijdje met haar nieren, botten en rug. En dit was té veel voor haar lichaam erbij. Ze was zo’n sterke, lieve vrouw. We gaan haar echt missen in deze wereld. Ze heeft een mooi leven gehad en net geen 90 jaar is een waardige leeftijd om te sterven. Maar toch doet het pijn en is het verdriet groot. En heel gek dat Corona weeral een beetje dichterbij geslopen is.

Ik ben niet angstig aangelegd en ik kan in normale tijden best goed relativeren, maar nu word ik toch wel een beetje bang. Niet om zelf ziek te worden, wel om uit te vallen op het werk. Net nu ze de hulp kunnen gebruiken. Of dat de collega’s één voor één ziek gaan worden, omdat ik ze zou kunnen aansteken. Daarnaast kan ik het ook nog eens allemaal onbedoeld doorgeven aan elke patiënt… Als ik drager zou zijn zonder symptomen en toch besmettelijk zou kunnen zijn. Dat is één van mijn grootste nachtmerries, dat ik onbedoeld een emotionele ramp in gezinnen zou kunnen veroorzaken…

fashion man people sign

Foto door cottonbro op Pexels.com

Daarnaast vind ik het ook niet evident om nu te gaan werken: de wegen zijn leeg en ik ben zowat de enige die onderweg is. Op zich wel fijn om geen file te hebben, maar dat moment doet mij toch wel beseffen dat ik mij elke dag weer blootstel aan gevaar en dit mogelijk ook aan mijn gezin zou kunnen doorgeven. Terwijl anderen veilig thuis ‘mogen’ zitten… Dat hakt er toch ook wel in hoor. Maar mijn plichtsgevoel is groot en ik ga dagelijks gewoon mijn patiënten helpen. Al is de ‘fun’ van het werk er wel af als je continue moet zeggen: ‘blijf achter de gele lijn staan; nee, we aanvaarden nu tijdelijk geen cash geld; nee, we hebben geen mondmaskers; etc…
Ik kom ’s avonds doodmoe thuis van het werk omdat het psychologisch er toch echt wel in hakt. Ook al doe ik ‘gewoon’ even veel uren als anders.

adult alone anxious black and white

Foto door Kat Jayne op Pexels.com

Ook zien wij veel meer ernstige gevallen dan anders in de apotheek. Mensen komen eerst bij ons vragen of er niet ‘gewoon zo iets aan gedaan kan worden’, gewoon omdat ze schrik hebben om op consultatie te gaan bij hun huisarts. We bekijken dan wie er doorgestuurd moet worden en wie we kunnen helpen met iets dat vrij te krijgen is zonder voorschrift. En dat zijn allerlei klachten hoor: een gigantisch ontstoken oog, een torenhoge bloeddruk, een zware migraine-aanval, een gebroken hand, …. Allemaal patiënten die normaal meteen naar spoed/huisarts gaan, maar die komen nu eerst in de apotheek langs. En eigenlijk valt dat bij de huisartsen in onze regio momenteel nog best mee; je belt ernaar en legt je klachten uit. Als deze klachten niet gerelateerd zijn aan het corona-virus, dan mag je gewoon langs bij je eigen huisarts. Er zitten dus normaal geen corona-patiënten in de wachtzaal van je huisarts, deze patiënten worden meteen naar het triagecentrum in je buurt gestuurd. En eigenlijk ben je beter af bij je huisarts, dan bij je apotheker… Want bij ons wandelt iedereen gewoon binnen, of ze nu in ‘quarentaine’ zitten of niet, ze denken dat die quarentaine niet geldt als je medicatie nodig hebt. Waar ik even wil zeggen: laat iemand gezond voor jou naar de apotheek komen! Er komen mensen met allerlei problemen naar de apotheek, en wij hebben geen aparte kamers zodat we patiënten kunnen scheiden. Patiënten staan standaard ook op minder dan 1,5meter in de apotheek van elkaar te wachten, terwijl we duidelijk borden en papieren hebben opgehangen dat ze voldoende afstand moeten houden. Dus om te zeggen: kom niet naar de apotheek als je ziek bent, bel naar je huisarts en laat iemand anders de boodschappen voor je doen!

Al heb ik een ongelooflijke bewondering voor de verpleegsters/verplegers en de spoedartsen die momenteel de échte rampen zien gebeuren vanop de eerste rij. Zij trotseren de extra lange shiften, de enorme veiligheidsvoorschriften en de emotionele rampen. Zij zijn de échte helden.

Maar iedereen die nu blijft werken en dit land draaiend houdt, is voor mij nu een held. De vrachtwagenchauffeurs die onze medicatie/voedsel blijven aanvoeren, de poetsvrouwen die alles proper houden, de postbodes die fotokaarten en de dagelijkse brieven blijven bezorgen, de mensen die instaan voor de energieproductie, de bus-/tramchauffeurs die blijven rijden, etc! #samentegencorona!

En rust zacht, lieve Moeke. Wij blijven aan jou denken. We zijn erg blij dat jij ons huwelijk nog mocht meemaken en we koesteren die herinnering aan jou…

Not superwoman, but…

dsc_1661

Als apotheker-stagiair moet je altijd 6 maanden stage doen in België, voor je het diploma van apotheker mag ontvangen. Een hele tijd dus die je doorbrengt op een plek waar je ook nog veel moet/mag leren! Been there, done that. Maar nu was het tijd voor onze stagiair om afscheid te nemen en hopelijk mag ze binnenkort zelf als apotheker aan de slag.

Ik wilde een passend afscheidscadeau voorbereiden. Ik wilde dat het een persoonlijk kantje had, iets dat nog nuttig kon zijn (niet zomaar iets om op een kast te zetten en te laten verstoffen) en toch iets met ‘apotheker’ of het beroep te maken had. Uiteindelijk kwam ik uit bij een tas of T-shirt met deze leuke tekst erop. Ze verdient het helemaal!

dsc_1662

Al snel haalde ik mijn Silhouette Cameo en flexfolie nog eens boven en ik sneed dit mooie tekstje vanuit een getraceerde afbeelding. Ja, dit is dus NIET mijn ontwerp! Maar aangezien ik het niet verkoop, mag het wel, denk ik toch.

Super simpel dus: afbeelding dowloaden, traceren en gewoon snijden uit witte flexfolie. En strijken natuurlijk… 🙂

dsc_1663

Ik vind het wel erg leuk! Misschien maak ik er ook nog wel eens voor mezelf! Ik ben er tenslotte toch ook wel trots op dat ik apotheker ben (kunnen worden). Het is/was best een zware studie, af en toe ook wel eens een zware job en ik heb er enorm veel al over mezelf door geleerd.

dsc_1667

Maar eigenlijk zijn we allemaal wel superwomen, apotheker of niet!

Job!

intermediair.nl

Ik denk dat ik groot nieuws te melden heb! Hoogst waarschijnlijk heb ik een vast contract te pakken!

Normaal gezien studeer ik af in juni, als alles goed loopt met mijn thesis. Dat wil zeggen dat ik eerst nog een dikke maand vakantiewerk kan doen en daarna vast aan de slag kan! Op mijn stageplaats kunnen ze me zeker gebruiken om iemand te vervangen tijdens de vakantie, maar dat is natuurlijk maar een beperkt aantal dagen. Maar aangezien mijn stage-apotheek deel uitmaakt van een grotere keten van apotheken, kan ik op andere dagen aan de slag in een andere apotheek van de keten! Allemaal redelijk dicht in de buurt bij ons nieuwe appartementje en zo verdien ik al geld voor ons eigen plekje!

Het contract is nog niet getekend, dus er ligt nog niets helemaal vast. Maar mijn sollicitatiegesprek heb ik al achter de rug en ze waren erg lovend en het bleek toch wel dat ze echt een vaste apotheker nog kunnen gebruiken. Dus ik ben erg benieuwd naar wat er uit de bus gaat komen! Wel gek dat ik al werk heb, voor ik mijn diploma in handen heb! Maar dat hebben veel van mijn vriendinnen ook wel eigenlijk, dus dat betekent dat er nog apothekers nodig zijn!

 

English

I think I have some big news for you! I have probably a job as a pharmacist!

I graduate in june, if everything works out fine for my thesis. That means I can work as a student ‘till the end of September and after that I can start working as an adult. I will be working in a company that owns a few community pharmacies, which most of themare close by our new appartment.

So weird that I already found job but I’m not graduated yet! That means there’s a need for pharmacist, which is a good thing to us! A lot of my friends already found a job too!

I’ve not signed the contract yet, but I went to talk to someone of the company and they were quite positive about me because I did my internship in one of their pharmacies and she said they really needed a new pharmacist full time. So that’s great new to me!

Dressing up

imgarcade.com

In about 6 months I will be a pharmacist working in a community pharmacie! It still sounds amazing and it will be amazing too! But… that means I might have to change a little bit about my fashion style. You have to look very neat as a pharmacist and you can’t look too cheap, you even might have to look a little bit expensive.

It’s not about paying more expensive clothing, because that won’t be a big problem actually. But I just don’t like shopping brands. It’s just nog my style, the clothes are uncomfortable mostly and I just don’t like spending much money on clothing.
But in the mean while I’ve gathered some blazers, not from a brand, and they always make a outfit look a bit more classy. Even with just a normal T-shirt underneath it!

Beside that, I don’t want to leave my self made dresses in my closet! Most of my self made dresses are neat enough to wear them to work, I guess. I hope they are though, because otherwise I could only wear them in the weekends!

So that makes me think I will be wearing a lot of blazers and dresses in the future! Hope it will suit me eventually.

secretsofagoodgirl.com

Over een kleine 6 maanden studeer ik af als apotheker en zal ik in de apotheek gaan werken! Het klinkt nog altijd fantastisch en het gaat ook echt fantastisch zijn ook! Maar… Dat betekent ook dat ik misschien dat ik mijn stijl een beetje zal moeten aanpassen. Je moet er als apotheker altijd netjes uitzien en je mag er ook niet te goedkoop bij lopen, misschien dat je er zelfs een beetje duur uit moet zien als apotheker.

Niet dat ik een duurdere kledingsstijl niet zal kunnen betalen, maar het is gewoon niet mijn ding om te gaan shoppen bij de merkwinkels. Ik vind er vaak mijn ‘goesting’ niet, vaak vind ik het niet comfortabel zitten en ik kan gewoon niet zoveel geld uitgeven aan kleding.
Gelukkig heb ik ondertussen al wel wat blazers verzameld, niet van dure merken- integendeel zelfs, waardoor een outfit er al snel heel wat chiquer uitziet. Zelfs met een simpel T-shirtje eronder!

Daarnaast wil ik ook mijn zelfgemaakte kleding niet in de kast laten hangen. Op zich denk ik dat de meeste van mijn jurken wel voldoende net genoeg is om te dragen in de apotheek. Van heel wat genaaide jurkjes zie je ook niet dat ik het zelfgenaaid heb, tenzij je er zelf wat van af weet! Dus hopelijk krijg ik daar geen commentaar op, want ik zou het heel jammer vinden als ik ze enkel nog in het weekend zou mogen dragen!
Die jurkjes gaan wel niet simpel zijn op de fiets en met slecht weer… Hmm! En hoge hakken zijn ook niet echt een optie om de hele dag op rond te lopen, want als apotheker breng je amper tijd zittend door!

Ondertussen kom ik tot de conclusie dat ik veel blazers ga dragen en jurkjes. Want na het intypen van ‘dress up for work’ kwam ik onderstaande foto’s tegen!

chicisimo.com

whatyuwearing.com

swiiish.com.au

fashion.allwomanstalk.com

 

Einde Stage!

hopkinsmedicine.org

Gisteren was het mijn laatste dag stage in de apotheek. Héél gek om plots niet meer elke dag naar mijn stageplek te hoeven gaan, om niet meer dagelijks dezelfde mensen te zien, hun verhalen te horen en mijn dagritme te verliezen.

Vanaf nu zit ik weer eventjes in het studentenleventje. Eerst een serieus examen afleggen: namelijk het stage-examen. Echt gigantisch hoeveel leerstof je daarvoor moet hernemen en hoeveel details je moet proberen op te slorpen zodat je weet hoe elk geneesmiddel werkt, welke bijwerkingen het heeft en wat er allemaal niet gecombineerd mag worden. Daarna begint de thesis, nog zoiets afschrikwekkends, haha!

woman.thenest.com

Zoals ik al eerder zei, heb ik enorm veel geleerd dit jaar. Fulltime werken is echt een gewoonte geworden nu en al die kennis over de geneesmiddelen sijpelt langzaam mijn hersenen binnen. Ik ben mezelf op een gegeven moment ook tegengekomen. Ik heb er een paar weken helemaal door gezeten. Alleen op een klein restje pure kracht kon ik me elke ochtend uit bed slepen en naar mijn stageplek slepen. Je bent nu eenmaal een groentje, je moet nog zoveel leren, je maakt fouten, ze hebben commentaar op je én in de weekends moet je dan ook nog eens studeren en naar lessen gaan tijdens de avond… Het is een enorm vermoeiend half jaar geweest en ik ben stiekem toch blij dat het voorbij is. Want het wilt nu zeggen dat ik niet meer gratis moet werken, maar vanaf nu betaalt zal worden (jeej!), dat ik vanaf nu nog maar 38 uur moet werken in plaats van 40 (jeej!) en dat ik mijn weekends terug voor mezelf heb (3x jeej!). Van zodra ik werk gevonden heb, natuurlijk!

Ze hebbn op mijn stageplaats wel gevraagd of ik wekelijks één dagje kan komen werken (betaald), als jobstudent om hen te helpen. Daarnaast zorgt het er ook voor dat die kennis over geneesmiddelen aanwezig blijft en niet gaat vervagen tegen dat ik weer op de arbeidsmarkt terecht kom!

Ik wil mezelf toch wel even een klopje op mijn eigen schouder geven omdat ik toch heb doorgezet als ik het moeilijk had, dat ik me geen enkele dag ziek heb gemeld ook al had ik daar veel zin in, omdat ik er zoveel mogelijk van probeerde te genieten ook al was dat niet altijd even gemakkelijk en vooral omdat ik er sterker uit ben gekomen!