Not superwoman, but…

dsc_1661

Als apotheker-stagiair moet je altijd 6 maanden stage doen in België, voor je het diploma van apotheker mag ontvangen. Een hele tijd dus die je doorbrengt op een plek waar je ook nog veel moet/mag leren! Been there, done that. Maar nu was het tijd voor onze stagiair om afscheid te nemen en hopelijk mag ze binnenkort zelf als apotheker aan de slag.

Ik wilde een passend afscheidscadeau voorbereiden. Ik wilde dat het een persoonlijk kantje had, iets dat nog nuttig kon zijn (niet zomaar iets om op een kast te zetten en te laten verstoffen) en toch iets met ‘apotheker’ of het beroep te maken had. Uiteindelijk kwam ik uit bij een tas of T-shirt met deze leuke tekst erop. Ze verdient het helemaal!

dsc_1662

Al snel haalde ik mijn Silhouette Cameo en flexfolie nog eens boven en ik sneed dit mooie tekstje vanuit een getraceerde afbeelding. Ja, dit is dus NIET mijn ontwerp! Maar aangezien ik het niet verkoop, mag het wel, denk ik toch.

Super simpel dus: afbeelding dowloaden, traceren en gewoon snijden uit witte flexfolie. En strijken natuurlijk… 🙂

dsc_1663

Ik vind het wel erg leuk! Misschien maak ik er ook nog wel eens voor mezelf! Ik ben er tenslotte toch ook wel trots op dat ik apotheker ben (kunnen worden). Het is/was best een zware studie, af en toe ook wel eens een zware job en ik heb er enorm veel al over mezelf door geleerd.

dsc_1667

Maar eigenlijk zijn we allemaal wel superwomen, apotheker of niet!

Einde Stage!

hopkinsmedicine.org

Gisteren was het mijn laatste dag stage in de apotheek. Héél gek om plots niet meer elke dag naar mijn stageplek te hoeven gaan, om niet meer dagelijks dezelfde mensen te zien, hun verhalen te horen en mijn dagritme te verliezen.

Vanaf nu zit ik weer eventjes in het studentenleventje. Eerst een serieus examen afleggen: namelijk het stage-examen. Echt gigantisch hoeveel leerstof je daarvoor moet hernemen en hoeveel details je moet proberen op te slorpen zodat je weet hoe elk geneesmiddel werkt, welke bijwerkingen het heeft en wat er allemaal niet gecombineerd mag worden. Daarna begint de thesis, nog zoiets afschrikwekkends, haha!

woman.thenest.com

Zoals ik al eerder zei, heb ik enorm veel geleerd dit jaar. Fulltime werken is echt een gewoonte geworden nu en al die kennis over de geneesmiddelen sijpelt langzaam mijn hersenen binnen. Ik ben mezelf op een gegeven moment ook tegengekomen. Ik heb er een paar weken helemaal door gezeten. Alleen op een klein restje pure kracht kon ik me elke ochtend uit bed slepen en naar mijn stageplek slepen. Je bent nu eenmaal een groentje, je moet nog zoveel leren, je maakt fouten, ze hebben commentaar op je én in de weekends moet je dan ook nog eens studeren en naar lessen gaan tijdens de avond… Het is een enorm vermoeiend half jaar geweest en ik ben stiekem toch blij dat het voorbij is. Want het wilt nu zeggen dat ik niet meer gratis moet werken, maar vanaf nu betaalt zal worden (jeej!), dat ik vanaf nu nog maar 38 uur moet werken in plaats van 40 (jeej!) en dat ik mijn weekends terug voor mezelf heb (3x jeej!). Van zodra ik werk gevonden heb, natuurlijk!

Ze hebbn op mijn stageplaats wel gevraagd of ik wekelijks één dagje kan komen werken (betaald), als jobstudent om hen te helpen. Daarnaast zorgt het er ook voor dat die kennis over geneesmiddelen aanwezig blijft en niet gaat vervagen tegen dat ik weer op de arbeidsmarkt terecht kom!

Ik wil mezelf toch wel even een klopje op mijn eigen schouder geven omdat ik toch heb doorgezet als ik het moeilijk had, dat ik me geen enkele dag ziek heb gemeld ook al had ik daar veel zin in, omdat ik er zoveel mogelijk van probeerde te genieten ook al was dat niet altijd even gemakkelijk en vooral omdat ik er sterker uit ben gekomen!