HSP

DSC_4010

HSP…

Hoogsensitief persoon…

Jep, dat ben ik. Blijkbaar. Daar ben ik nogal hardhandig achter gekomen toen ik op mijn vorig werk mijn plaats niet vond. Na een hulp van een psycholoog, een eindeloze reeks zelftesten en wat bezinning, viel het verdict dus.

En eigenlijk ben ik een heel nuchter persoon. Dus zou ik dat gemakkelijk kunnen afschrijven als ‘een hele hoop onzin op een stokje’. Want er is (bijna) niets wetenschappelijk van bewezen. Maar alles wat ik erover lees, doet telkens een puzzelstukje op z’n plaats vallen. En daarmee geeft het mij ook de handvaten om hiermee om te gaan. Want hoogsensitief BEN je. Het is geen ‘ziekte’ of een slechte karaktertrek waar je jezelf op moet verbeteren. Nee, het is gewoon een onderdeel van wie jij bent en dat heeft zowel positieve als negatieve punten.

Oké, misschien even terug back to basics. Wat wilt dat eigenlijk zeggen: hoogsensitief? Het is een term uitgevonden door Amerikaanse psychologe Dr Elaine Aron. Ze ondervond in 1996 dat sommige testpersonen anders reageerden op prikkels. Zo’n 15-20% van de populatie zou hoogsensitief zijn. Ze bleken een gevoeliger zenuwstelsel te hebben en daardoor prikkels anders of sterker ervoeren dan sommige anderen. Dit kan heel erg uiteenlopend zijn: de ene is gevoeliger voor licht, de andere meer voor geuren of geluiden. Daarbij merken hoogsensitieve personen sneller kleine details op in een ruimte of voelen ze gemakkelijk de stemming van andere personen in dezelfde ruimte op. Ze hebben ook vaak een sterker gevoel naar emotionaliteit en diepgang.

Ik begon dit in mezelf op te merken toen ik een moeilijke periode op mijn vorige job meemaakte. De collega’s konden het niet allemaal goed met elkaar vinden en ik kon haarfijn aanvoelen welke personen elkaar niet konden uitstaan, ondanks dat ze allemaal oppervlakkig wel vriendelijk deden tegen elkaar. Daarbij heb ik het ook echt nodig om diepgang in mijn job te ondervinden en niet gewoon maar elke dag ‘mijn job doen’. Ik wil mijn job interessant en nuttig vinden, dan kan ik er ook mijn passie in vinden. Dat gevoelsmatige aspect kwam bovenop mijn dagelijkse prikkels in mijn job als apotheker die best hevig kunnen zijn: dove patiënten waar je op moet staan roepen voor ze je begrijpen, hevig stinkende patiënten waar je toch een pleister op hun arm moet doen, de felle lichten in de apotheek, de absolute drang naar perfectie als apotheker (want als apotheker mag je toch zeker geen fouten maken hé). Dat maakt dat ik zoizo ’s avonds wel ‘overprikkeld’ thuis kom.

DSC_3900

Wat bedoel ik dan met ‘overprikkeld’?

Na een dag vol indrukken, kom ik vaak moe thuis. Mijn hoofd zit dan ‘overvol’ en ik kan amper nog helder denken. Ik heb een kort lontje en kan al snel iemand afsnauwen. Als we op zo’n avond dan nog plannen hebben om uit te gaan eten met vrienden of familie, dan kan ik het ook helemaal benauwd krijgen. Eigenlijk herstel ik het beste door helemaal alleen wat creatief te zijn of een wandeling te gaan maken. Van tv kijken krijg ik nog meer prikkels binnen, dus dat probeer ik dan wat te mijden. Verder helpt fysieke inspanning soms ook wel. Ik moet dan gewoon even mijn brein uit kunnen schakelen en ‘ontprikkelen’.

Daarbuiten hangt het ook vaak samen om een sterke discipline in zich te hebben als HSP. En laat dat nu net géén hulp zijn. Daardoor blijf ik doorgaan, ook al weet ik wel dat ik beter zou moeten rusten en even op de STOP-knop zou moeten duwen. Maar die drang om door te ‘moeten’ doen is sterker dan mezelf. Maar dat heeft me toch ook al veel goede dingen op geleverd in het verleden hoor.

Ook een groot verantwoordelijkheidsgevoel hangt vaak samen met HSP. En ook hier kan ik het vakje afvinken. Als je mij iets vraagt, heb je 99% kans dat ik ‘ja’ zeg. Gewoon, omdat ik mensen niet teleur wil stellen en omdat ik het gevoel heb dat het belangrijk is dat die taak gedaan wordt. Hoe belachelijk die taak soms ook mag zijn. Of hoe zwaar die taak misschien wel is voor mij… Toch zal ik ze uitvoeren. En dan laat ik soms niet zien hoe zwaar ik het wel heb.

Perfectionistisch hoort blijkbaar ook bij HSP. En daar kan ik ook weeral helemaal in meegaan. Tel daarbij dat ik héél slecht tegen kritiek kan. Als ik een foutje maak, kan ik daar echt weken niet goed van zijn. En dan duurt het heel lang voor mijn zelfvertrouwen weer opgebouwd is. Maar perfectionistisch is op zich niet zo slecht, want ik denk dat dat me wel tot een goede werknemer maakt, zeker in een apotheek.

Maar de laatste tijd kan ik er slechter mee om. Ik ben zo moe van het werken. Het is me veel sneller té veel. Het wringt ergens. Ik ben er nog niet helemaal uit wat nu het probleem is, hoewel de irritante uren, de weinige verlofdagen en hoge werkdruk er wel voor iets tussen zullen zitten. Helaas gaat Manlief binnenkort zonder werk vallen en zal ik dus voor een tijdje de enige of de hoofd-kostwinaar zijn. En ik hou van zekerheid qua inkomen. Dus heb ik even nog geen tijd om erover na te denken wat er nu juist scheef zit. Ik heb een flauw vermoeden dat ik een enorm tekort aan creativiteit ervaar. Dus schieten er ideeën zoals paddestoelen uit de grond, maar tot nu toe nog niets waar ik concreet dit probleem mee kan aanpakken. Heel misschien later (als Manlief weer werk heeft) een beetje minder werken en zien of ik een creatieve dag in de week kan inlassen of een opleiding kan volgen? Misschien zou ik zelfs een oude droom weer van onder het stof kunnen halen: creatieve zelfstandige in bijberoep worden. Maar dat is voorlopig nog maar toekomstmuziek.

We strubbelen dus nog maar eventjes voort. Momenteel maak ik het mezelf waarschijnlijk moeilijker dan het is, maar het lukt me niet om ‘gewoon’ te leven en niet te veel erbij na te denken. Misschien, misschien valt alles zelf in de plooi en maak ik me weer zorgen om niets…

The way up

DSC_3978

Een tijdje geleden heb ik hier een best zware blogpost online gezet. Ik kreeg van velen onder jullie heel fijne en lieve reacties, waarvoor heel erg bedankt! Het betekende echt veel voor me om zo’n reacties te mogen lezen.

Ik kreeg ook wel de vraag: “En hoe gaat het nu dan verder?”. Wel, daar wil ik het wel eens met jullie over hebben.

Momenteel zit ik in mijn laatste week opzeg. Omdat ik er ‘maar’ 6 -heeeeeel langzame- maanden gewerkt heb, had ik gelukkig ook maar 3 weken opzeg. En wat gaan die 3 weken tergend langzaam. Elke dag valt me telkens weer een beetje zwaarder en wat zou ik graag willen doorspoelen naar de laatste dag (en dan nog liefst naar de moment dat ik daar de deur mag dichttrekken…). Maar er is licht aan het einde van de tunnel, en dat zorgt ervoor dat ik me 100% correct gedraag op het werk en me blijf inzetten en niet gewoon als een pattatenzak ga zitten daar.

DSC_3613

Natuurlijk was het niet alleen maar kommer en kwel. Er zijn een aantal mensen – zowel patiënten als collega’s – die ik wel ga missen. En ook voor die mensen blijf ik me momenteel inzetten. Tot de allerlaatste dag.

Nu is de winter altijd wel een moment dat mijn energiepeil nogal laag staat, maar momenteel staat die echt ergens diep onder nul. Compleet met alle spanningen, waardoor ik ’s avonds neerplof in de zetel met een ongelooflijke hoofdpijn en alleen maar kan hunkeren naar een beetje afleiding. Maar er komt een einde aan, en gauw.

Wat ik hierna ga doen? Exact hetzelfde als mijn huidige job. Want ik doe mijn job graag. Echt graag, dat is wel gebleken uit mijn loopbaanbegeleiding. Maar in mijn sector zijn het allemaal kleine bedrijfjes met maar maximaal 10 werknemers. Dus is het een gróót verschil om exact hetzelfde te doen, maar dan bij een andere werkgever en andere collega’s. Je zit 8uur per dag, 40uur per week met dezelfde 5-6 personen te werken op een ruimte van 50m², dus kan je ook niet wegvluchten van een persoon waar je niet graag mee werkt én ik heb ook geen eigen bureau waar ik mijn eigen zone netjes kan afbakenen en kan werken op de manier die mij ligt. Dus is het belangrijk dat het goed loopt tussen die enkele collega’s die ik maar heb.

Dus dat ga ik zoeken op een ander. Ik heb reeds ander werk gevonden. Dat vond ik wel belangrijk vooraleer ik mijn ontslag indiende. We hebben nu eenmaal een huis en we moeten daar de lening wel van kunnen betalen…
Mijn nieuwe job is een tikkeltje verder van huis, maar er zijn maar weinig mensen die op enkele kilometers van hun werk wonen hé.
Gelukkig had ik meteen een klik met mijn nieuwe baas. Gewoon, een aangename mens. Niets speciaals, niets wereldschokkends, maar nu hopen dat het goed komt.

DSC_3866

Want ik kan nu wel wat rust gebruiken. Mijn zielsrust is een beetje verdwenen. En dat voelt heel gek aan. Dus hoop ik met heel mijn hart dat ik die rust een beetje kan vinden op mijn nieuwe job en dat ik mezelf terug wat wordt. Een nieuwe ‘ik’ dan wel. Want dit hele gebeuren heeft me wel degelijk verandert! Ik heb mezelf diep van binnen gezien en daar heb ik enorm veel uit geleerd. Ik denk dat het eigenlijk goed is dat dit gebeurd is, want dit was een enorme ervaring, maar pijnlijk wel.

En hoe de situatie nu gelopen is, denk ik dat ze gewoon niet anders had kúnnen lopen. Het is goed zo. Ik heb er vrede mee. Ik had niets anders kunnen doen, op geen enkele mogelijke manier. Het had dus gewoon niet beter gekund, daar ben ik van overtuigd ondertussen.

Dus het is goed. En het komt wel weer goed.

 

 

 

 

foto’s: van mijn reis naar Ijsland, die vind je terug in de posts van okt-nov 2018.

Beslissingen…

csc_0948

Afgelopen week heb ik iets moeten doen dat ik echt ongelooflijk moeilijk vond: ontslag nemen.

Ik heb met veel plezier bijna 3 jaar op dezelfde plek gewerkt. Ik heb er enorm veel geleerd op zoveel vlakken: zowel mijn mensenkennis als de kennis voor mijn job is enorm bijgeschaafd. Ik ben daarom ook heel dankbaar voor de mooie kans die ik daar gehad heb en het vertrouwen dat ze in me hadden.

Maar na het kopen van ons huisje, woonden we nu toch wel op een serieuze afstand van mijn werk. Ik vind het heel belangrijk om met de fiets te kunnen gaan werken, maar dat ging nu steeds moeilijker. Met de fiets werken, betekent een auto minder en dat scheelt heel veel in je portemonnee. Daarbij had ik ook heel lange dagen van 9u30 tot 19u, wat wil zeggen dat je in de winter amper buiten komt. Daarom vond ik het wel fijn om een frisse neus te krijgen door te fietsen van en naar het werk. Maar op het moment dat je elke week zo’n 7-8u fietst, dan ben je enorm veel tijd en energie kwijt aan werken, en daarbij nog geteld al je uren dat je onderweg bent naar het werk.

dsc_1423a

Daarbij is er heel veel veranderd op mijn werkplek afgelopen 6 maanden. Waardoor ik eigenlijk best wel wat verantwoordelijkheden en plichten kreeg. Ik vond en vind het nog steeds wel leuk om een beetje verantwoordelijkheid te hebben, maar af en toe begon ik er thuis ook meer over na te denken en vond ik het moeilijk om mijn tijd op het werk nuttig te verdelen over al mijn (nieuwe en oude) taken. Tel daarbij dat ik eigenlijk wel graag van orde en structuur, dat maakte dat ik eigenlijk heel veel energie in het werk stak en daardoor ook steeds minder energie had om thuis te doen wat ik graag doe. Plus dat er natuurlijk altijd nog een huishouden moet draaien thuis hé… Dus vond ik dat de balans met privéleven en werk niet meer in orde was. En dat dit al geruime tijd zo was. Dus werd het voor mij tijd om dit probleem aan te pakken.

Na een hele tijd erover te hebben nagedacht, kreeg ik plots bericht dat ik wel héél dichtbij huis zou kunnen werken. Op nauwelijks 1km zochten ze een persoon met mijn diploma. Met een klein hartje ging ik solliciteren en kreeg ik te horen dat ik mocht beginnen! Grappig feitje; ik heb daar ook studentenjob gedaan toen ik 18 was achter de schermen. Dus ik ken het er al een beetje, dat is ook wel fijn!

dsc_1110

Dus moest ik toen mijn ontslagbrief opstellen. Man, wat was dat moeilijk! Echt, ik denk niet dat ik ooit al zoiets zwaars heb moeten doen… Wat zet ik daarin? Welke opzegtermijn heb ik? Hoe vertel ik dit aan mijn huidige baas? Gaat die persoon verschieten of had die het misschien al verwacht? Echt, daar heb ik echt veel en lang over nagedacht… Wat zou ik momenteel gewoon in het dagdagelijkse ritme willen zitten en hersenloos niet hoeven na te denken over het leven of zoiets belangrijk als je fulltime werkplek en hoe de balans moet zijn/is met je privéleven.

Afgelopen weken waren dus echt een emotionele roller coaster: tegelijk al een beetje afscheid nemen van mijn huidige werkplek, waar ik heel fijne momenten heb mogen beleven, maar tegelijk toch ook al uitkijken naar de nieuwe werkplek. Ik vond dat eigenlijk echt enorm energie-opslorpend en gedachten-verterend. Ik heb bijna 2 weken langs over niets anders kunnen praten. Zelfs eens de beslissing genomen was, bleef ik het lastig vinden naar mijn collega’s en huidige baas toe… Ook het feit dat ik dit nu aan het optypen ben, ik probeer het echt te verwerken door erover te schrijven.

Misschien maak ik wel van een mug een olifant… Want er veranderen elke dag wel mensen van werk. En het is ook niet dat ik zonder werk ga zitten, of dat ik mijn nieuwe job niet zie zitten. Maar ik moet dus echt afscheid nemen en het is zelfs wel een klein beetje een verlies om daar weg te gaan. Ook al heb ik het zelf gekozen en zal die nieuwe plek ook wel fijn zijn om te werken.

Omgaan met drukte

verboden-stad-beijing-2-450x299

Af en toe kan het wel eens enorm druk zijn op het werk. Als er eens een verlengd weekend is, dan staat iedereen op zaterdag bij ons voor de deur aangezien er veel apotheken op zaterdag dan gesloten zijn. Daar komt dan meestal nog bij dat mensen niet graag wachten, van ver weg komen, of er al een lastig doktersbezoek op hebben zitten. Wat maakt dat de mensen hun vriendelijkheid ergens onderweg zijn verloren op het moment dat de patiënt voor je neus staat. Voeg dat toe aan een immense hoeveelheid patiënten, die allemaal ongeduldig zijn, en denk nog even aan speciale medicatie die niet dagelijks voor komt en je bent de kluts even kwijt. Je wilt iedere patiënt voorzien van de beste oplossing voor zijn probleem en een duidelijke uitleg bij zijn/haar medicatie. Maar af en toe luistert er gewoon niemand naar jou, terwijl je zo’n moeite doet. Net alsof je onzichtbaar bent.

En na zo’n dag merk ik dat ik meer dan een weekend (zondag en maandag dan) nodig heb om te herstellen. Ik zie een hele nacht alle gezichten weer opnieuw van de patiënten die ik geholpen heb en af en toe denk ik wel eens: ‘oh, ik had die vraag beter nog extra kunnen stellen om die patiënt beter te helpen’. En soms is dat best lastig om los te laten, want je hebt toch best wat verantwoordelijkheden bij je job als apotheker.

En dan heb ik soms een hele week lang bijna geen energie en dan heb ik het soms een week lang moeilijk met nieuwe patiënten te helpen. Je hebt gewoon meer dan genoeg gezichten gezien op één dag en dan is elk nieuw gezicht er eigenlijk te veel aan. Je hebt nood aan rust. Maar toch merk je dat een avondje in de zetel eigenlijk niet helpt. Net zomin als een avondje met vrienden uit gaan. Iets doen wat je graag doet (in mijn geval naaien, hardlopen, met mijn vriend wat doen of koken) helpt wel ietsje, maar je moet er eerst de energie voor op brengen omdat je je ook zo leeg gezogen voelt en in het weekend moeten er nu eenmaal ook nog andere dingen gebeuren zoals het huishouden…

Ach, we slagen ons er steeds wel weer door. Ik denk dat ik mezelf wel altijd beter leer kennen. Maar ergens heb ik ook schrik dat op een gegeven moment er toch wel een grens gepasseerd gaat worden… Nou ja, op tijd op de rem gaan staan als het zover komt.

 

Bron foto: chinablog.nl

Let it go

Ik merk dat het steeds moeilijker wordt om bepaalde dingen los te laten. Vooral klusjes dan. Ik maak zoveel lijstjes en ik kan ze nooit (naar bevrediging) afwerken en dat geeft me een naar gevoel. Alsof ik meer moet doen en meer mijn best.

Maar ik denk dat het meer ligt aan de Westerse maatschappij. Wij leggen bepaalde waarden aan elkaar op: ons huis moet altijd netjes zijn, jij moet er altijd netjes uitzien en we moeten allemaal plezier hebben. Alsof het leven niets waard is als je niet voldoet aan die normen.

Maar wat is het moeilijk om die waarden naast je neer te leggen en ze volledig te negeren om je eigen leven ten volle te kunnen leiden! Natuurlijk moet je huis (af en toe) eens proper zijn, maar niet elke vrije moment moeten we aan het kuisen zijn hé… Daarnaast ben ik ook wel nog huisvrouw naast mijn fulltime baan én probeer ik ook om nog regelmatig op familiebezoek te gaan en mijn hobby’s te onderhouden. Dus af en toe mag de lat wel eens wat lager gelegd worden, maar probeer dat maar eens uit te leggen aan oudere, meer conservatieve familieleden…

Dus: Geniet van het leven! Laat je leven niet leiden door anderen of door waarden en normen die je niet zelf hebt opgelegd! Wat natuurlijk niet wil zeggen dat je nooit meer moet schoonmaken 😉