If I was me

DSC_3473a

Misschien ga je best even zitten, of als je geen zin hebt in een lang verhaal: dan sla je deze best over.

Want pfff, ik heb serieus af gezien afgelopen 6 maanden. Nooit had ik gedacht dat je job zoveel impact op je gevoelens kan hebben. Of dat 6 maanden zó lang kan duren. Niet dat dit een negatief verhaal gaat worden, want eigenlijk ben ik er bijna doorheen. En daarom post ik daar nu pas iets over, omdat ik niet enkel negatieve blogposts wil zetten.

Goed, hier ga ik dan: In april gaf ik mijn vorige job op en begon ik in mei te werken voor een nieuwe werkgever. De inhoud van mijn job is exact hetzelfde, wel een ander computerprogramma, maar dat zag ik nog wel goed komen. En ik had vroeger als eens als jobstudent gewerkt op die plaats, dus ik kende sommige van mijn ‘nieuwe’ collega’s zelfs al.

En dan was het eindelijk zo ver: mijn eerste werkdag op de nieuwe job. En eigenlijk herinner ik me niet zoveel van die dag, behalve het gevoel ‘dat het niet juist zat’. Heel gek, en ik duwde dat gevoel een beetje weg, want wat kan je nu na één dag of één week van oordeel vormen? Maar dat gevoel bleef. En het werd zelfs met momenten erger. Ik werd er onzeker van.

DSC_3468

Ik kwam er binnen met een heel open blik (overschotje van mijn vorige job) en ik wilde ook open zijn naar mijn collega’s toe. Maar toch botste ik tegen een muur op. Er was geen sprake van pesten of negeren, maar toch dat lastige gevoel ‘dat er iets mis is’. Heel vervelend dat ik niets concreet had en zelfs geen voorbeelden kom opnoemen. Natuurlijk klikt het met de éne collega beter dan met de andere, maar niets nam dat lastige gevoel weg. En met zoiets vaags kun je ook niet naar de baas stappen hé…

Hoe langer, hoe erger dat geval werd. En na 2 maanden besloot ik dat ik er niet alleen meer uit zou komen. Dus schakelde ik een loopbaancoach/psycholoog/stresscoach in. Ze heeft me ongelooflijk geholpen. Ze gaf me tips, ze liet me mezelf vinden en ze liet me tegen harde muren lopen. Uiteindelijk kwam er beetje bij beetje uit wat het juist was wat me stoorde. En eigenlijk is dat té complex om op te noemen en tegelijk ook helemaal wat ik zou moeten luidop zeggen. Mijn gevoel geeft aan dat ik hier niet pas, en wel om de reden dat ik een andere visie heb op het doel en de dagelijkse leven van mijn job dan mijn collega’s/werkgever. Daarnaast ben ik nogal een softie (en dat wil ik helemaal niet veranderen) en kunnen mijn werkgevers soms nogal direct, kortaf zijn. Ik wil een meer openminded, zachte werkplek waar ik helemaal mezelf kan zijn (waar mijn eigen softie helemaal op z’n gemak naar boven kan komen).

Waarom heb ik het dan toch 6 maanden volgehouden? Omdat het moest van mezelf. Want een job opgeven op basis van een gevoel en 3 maanden iets mee te maken, dat is toch te kort? Ik wilde doorzetten. Ook om mezelf later niets te kunnen verwijten. Ik wilde alles proberen om dit te laten slagen. Omdat ze mij hier al langer kennen (vroeger als jobstudent), omdat deze job vlakbij huis is, omdat deze job niet slecht betaald, omdat ik vond dat ik het mijn collega’s verplicht was, etc. En vallen deze dingen in het niet bij mijn overheersend lastig, angstig, verdrietig gevoel dat ik krijg van deze job.

Maar man, wat heeft me dat moed, zweet en tranen gekost om daarvoor te durven uitkomen. In de maatschappij van vandaag word je afgedaan als een doetje als je je gevoel volgt, als je niet gewoon genoegen neemt met het geld dat je krijgt voor je baan, als je niet gewoon je baan doet omdat je je baan moet doen, als je niet concreet iets praktisch vind schelen aan je baan en toch je baan verschrikkelijk vindt. Op dit vlak heb ik echt gevochten met mezelf. En dat is gewoon omdat de maatschappij bepaalde ideeën geïnstalleerd heeft in je hoofd, die je er niet zomaar even uit krijgt. Maar eigenlijk vind ik geld, status en voldoen aan sociale eisen van de maatschappij hélemaal niet belangrijk. Maar toch is het zo moeilijk om je er helemaal los van te snijden en er meer openminded over na te denken… Ik doe mijn job op mijn gevoel. En dat gevoel is ook belangrijk op de werkvloer bij collega’s of de baas. En ik laat dat gevoel nu toe, ook al is het iets vaags, misschien zelfs iets magisch. Maar dat gevoel kan je niet wegdrukken of wegtoveren. En als dat gevoel er na 6 maanden nog altijd is, dan is er iets niet oké. Je kan het een tijdje onderdrukken, maar ik heb ondervonden dat het dan terugkomt, dubbel zo hard, in je gezicht. En dat is pas écht pijnlijk.

En toch gaan er zoizo mensen zijn die erover oordelen. ‘Dat je je job hebt verlaten omdat je je er niet goed voelde, dat is toch belachelijk? Werken is werken, wie voelt zich nou echt goed op zijn job?’ Nu, ik geloof er wel in dat mijn job aangenaam kan zijn, gewoon zodat ik niet langer met tegenzin naar het werk ga.

dsc_3030

Eigenlijk ben ik er de afgelopen weken achter gekomen dat ik de inhoud van mijn job echt, werkelijk, graag doe! En dat het gewoon de omgeving is die meer bij me moet passen, zodat ik mezelf kan zijn en weer plezier uit mijn werk kan halen! Daarom ook dat ik enkele weken geleden hier postte over mijn hobby uitwerken tot mijn job. Eigenlijk was dat gewoon de neiging om weg te willen lopen van mijn job te volgen. Maar niet beseffende dat ik wegloop van die werkplaats in plaats van mijn job op zich.

Dat lastige gevoel werd dus veroorzaakt door bepaalde situaties, indrukken en lichaamshoudingen. Ik wil er hier niet echt verder over schrijven, omdat ik die mensen hun eigenheid wil laten. Ik wil het er voornamelijk op houden dat ik een totaal andere visie heb op hoe het zou moeten zijn tussen collega’s of de baas-werknemer relatie en zelfs dieper: hoe een mens is en mag zijn. Allemaal ongelooflijk diep dus. Hier kwam ik dus op uit na volledige psychologie boeken verslonden te hebben. En ik vond mijn houvast in de Myer Briggs test. Hier word je persoonlijkheid getest en zo leer je over je sterktes en je zwaktes. Mijn resultaat was INFJ en toen ik de kenmerken van die persoonlijkheid begon te lezen, begon ik gewoon spontaan te huilen. Van herkenning, van ontspanning, van het gevoel ‘hé, ik ben dan toch niet alleen of gek of raar.’ En door te lezen over de combinatie van INFJ met andere persoonlijkheden, ontdekte ik al snel waar het schoentje knelde. Voor mij was dit de houvast om nog even door te zetten. En tegelijk was dat het teken dat ik weet wat ik dan wél nodig heb in mijn job, zodat ik met succes op zoek zou kunnen gaan naar een werkplaats die wél bij me past. Verschrikkelijk zware kost om te lezen, dat wel. Maar dit geeft me echt terug moed.

Zo, dit verhaal is dus nog niet ten einde. En het zal zeker nog 6 maanden duren voor ik terug een beetje mezelf ben, als ik er dan van durf uitgaan dat ik een aangenamere werkplaats vind. En natuurlijk gaan nog een hele hoop vrienden of familie dit misschien een heel gekke, wazige uitleg vinden. Maar ik heb eindelijk het gevoel dat ik er zelf weer wat controle op heb en dat is heel wat waard.

Moest er iemand zich herkennen in mijn verhaal, aarzel dan niet om me te contacteren. Ik geloof dat praten met lotgenoten helpt!

Advertenties

Ijsland – dag 4

DSC_3928

De vierde dag begon net iets minder goed. Veel mist en sneeuwval, maar gelukkig maken ze de ringweg regelmatig vrij en konden we toch (voorzichtig) verder rijden.

DSC_3939

Er stond die dag ook ongelooflijk veel wind. Maar toen de sneeuw optrok, zagen we dat we in een prachtige omgeving aan het rijden waren.

DSC_3942

Rond Mývatn zaten we terug in geothermisch gebied. Het is echt heel speciaal om de grond te zien koken en dat de grond allerlei kleuren gekregen heeft vanwege de warmte…

DSC_3948

Gewoon een gat in de grond (afgespannen natuurlijk, zodat je er niet aan kan) waarin het kookt…

DSC_3954

En er stond ergens een hoop stenen opgestapeld waaruit een gigantische stoompluim bleef komen. Met heel veel kracht. Echt knap om te zien. Wel even je neus dicht houden, want het heeft een ‘rotte eieren geurtje’…

DSC_3978

Dan reden we een beetje verder naar Lake Mývatn. Overal in Ijsland zie je alleen maar paarden en schapen. Ik denk dat wij maar 1x een kude koeien gezien hebben…

DSC_3983

DSC_4001

Helaas was de weg naar Dettifoss afgesloten vanwege te veel sneeuw en ijs. Dus hebben we de krachtigste waterval van Ijsland niet kunnen zien… We zullen nog eens terug moeten gaan dan 😉

We hebben wel Godafoss kunnen zien (hierboven op de foto). Die is ook al heel groots en knap!

DSC_4010

En de omgeving rond Godafoss is ook echt knap… En hierna zat de dag er zo goed als op voor ons. We moesten enkel nog doorrijden naar de camping. Dat was het voor dag 4!

Ijsland – dag 3

DSC_3793

Afgelopen nacht verbleven we op de Höfn wintercamping. En toen we naar de supermarkt wandelden, mochten we genieten van dit prachtige uitzicht! Gewoon verstopt achter de supermarkt… In de verte zie je prachtige bergen met besneeuwde toppen. En af en toe zagen we het kopje van een zeehond boven het water komen. Echt betoverend!

DSC_3834

Dit was één van de mooiste dagen op het vlak van het weer tijdens onze reis. Een stralend zonnetje en alles voelde meteen al een paar graden warmer…

DSC_3840

DSC_3854

Vandaag moesten we een hele afstand overbruggen, dus zaten we veel in de wagen. Hier en daar stopten we wel eens om te genieten van het uitzicht en om de benen te strekken (en ook wel om te snoepen….) Hierboven zie je öxi. Een plaats waar je een heel knap uitzicht hebt.

DSC_3857

We stegen ook wel heel wat meters omhoog in de bergen. En daarom kwamen we dus weer opnieuw sneeuw tegen. De beijzelde gravelwegen waren niet altijd zo simpel om te berijden met onze grote camper… Maar het was wel de moeite qua uitzicht!

DSC_3866

Eenmaal weer op lagere gebieden, verdween de sneeuw en konden we weer genieten van de mooie herfstkleuren. Dit is een weggetje vlakbij het wandelpad naar Hengifoss en Litlanesfoss.

DSC_3873

En schapen, zovéél schapen in Ijsland!!

DSC_3880

Litlanesfoss.

DSC_3889

En Hengifoss. Het was een kleine wandelen, met een modderig padje. Maar het waren een paar stevige hoogtemeters om te stijgen. Deze waterval is zo speciaal vanwege de rode strepen tussen de basaltlagen door.

DSC_3900

De nacht brachten we door op Egilsstadir. En omdat het de hele dag zo helder weer geweest was, werden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang.

DSC_3911

Ijsland – dag 2

DSC_3687

Voor de nacht waren we gisteren tot in Vík geraakt. We sliepen daar op de camping en begonnen dan onze ochtend met de prachtige basalt kolommen op het strand Reynisfjara, nabij Vík.

DSC_3689

Echt knap om te zien! Het is ook heel speciaal om over zo’n pikzwart zandstrand te lopen.

DSC_3704

Daarna reden we richting het oosten vanuit Vík. We kwamen voorbij hele vlaktes vol lava-restanten. En er begint dan zo’n dikke laag mos bovenop te groeien. Heel speciaal!

DSC_3721

En toen begon het te sneeuwen… Het gaf een extra dimensie, maar het maakte het ook héél koud. En de zichtbaarheid op de weg nam daardoor ook serieus af.

Hierboven zie je de Fjadrargljufjur. Een knappe kloof met watervallen.

DSC_3750

Alpensneeuwhoen

DSC_3757

Na nog bijna 2 uur rijden kwamen we aan bij Skaftafell national parc. Het was er heel mooi vanwege de herstkleuren. Hier hadden we geen sneeuw meer, maar wel nog de rest van de dag wat motregen.

DSC_3764

In Skaftafell national parc is Svartifoss de bekenste waterval, die zie je hierboven op de foto. Er zijn nog andere mooie watervallen daarnaast, maar vooral de gletsjer is de bekendste trekpleister. Er zijn leuke wandelpaden met allerlei afstanden zodat je zelf kiest hoe ver je wilt wandelen.

DSC_3784

Hier zie je op de achtergrond van de foto de gletsjer liggen.

DSC_3787

En dan maakten we nog even vaart, want het begon al te schemeren en ik wilde graag nog het Jókulsarlon gletsjermeer zien. Dus helaas geen knappe foto’s hiervan, maar we zijn blij dat we het gezien hebben! Er zwommen zelfs zeehonden tussen het ijs!

En dan reden we nog verder door naar Höfn om daar de nacht door te brengen op de camping.

 

Ijsland – dag 1

DSC_3542

Wauw, wat een vakantie was dat! Ongelooflijk koud, dat wel. Maar zó mooi! Echt een aanrader om naar Ijsland te gaan. Echt een prachtige natuur die je moet gezien hebben!

Wij hebben onze reis helemaal zelf gepland. Aan de hand van een aantal kant-en-klare voorstellen van reisbureau’s hebben we bepaald wat er haalbaar is om op 1 week te zien. En daarna was google maps heel handig om te bekijken wat we allemaal op één dag zouden kunnen doen. We boekten nog juist onze vluchten op voorhand en een Happy Camper (www.happycampers.is). Zo’n camper is heel aangenaam als vervoersmiddel in Ijsland. Er zat een mini-keukentje (lees mini-koelkast, mini-gootsteen met een kleine tank water en een kookvuurtje op propaangas) en een bed (opplooien overdag en uitplooien om te slapen ’s nachts in). Er zat een soort verwarming in het busje, die was eigenlijk niet echt afdoende voor de koude nachten die we hebben meegemaakt… Dus gingen we dan maar wat dichter bij elkaar liggen.

En de eerste nacht zagen we meteen prachtig noorderlicht! Het danste over de hemel, sloot zich aan en brak weer los. Niet te beschrijven met woorden. Er zat zelfs een roze schijn aan dat groene licht, zo mooi!

DSC_3581

De eerste volle dag gingen we dan op pad: de Golden Circle. Heel mooie natuurfenomenen die allemaal nogal dichtbij elkaar liggen. Allez, dichtbij in Ijslandse termen dan toch… Hierboven zie je een Koperwiek, zowat te beschouwen als de Ijslandse merel.

DSC_3583

Thingvellir is een plaatsje met een ruw landschap, waar mensen van oudsher samen kwamen om belangrijke beslissingen te nemen of om feest te vieren.

DSC_3592

DSC_3606

DSC_3613

Daarna trokken we naar Geysir en Strokkur. De naam van een geiser komt dus van Geysir, maar deze is momenteel niet (meer) actief. Strokkur ligt vlak naast Geysir en doet de naam van Geiser alle eer aan. Om de 8 minuten spuit er een hoop warm water uit, tot wel 40meter hoog. Heel spectaculair!

DSC_3616

DSC_3650

Gulfoss, een prachtige waterval in de Golden Circle. En ook de grootste die wij gezien hebben. Helaas was de weg naar Dettifos en konden we daardoor de krachtigste waterval van Ijsland niet bekijken. Maar Gulfoss was ook zeker al superknap om te zien!

DSC_3657

Seljalandsfoss is een waterval waar je volledig achter kan wandelen. Heel mooi voor foto’s en ook wel een beetje magisch!

DSC_3663

DSC_3667

En dan was Skogafoss de laatste stop voor ons deze dag. Je ziet het nogal moeilijk op de foto, maar deze is 60meter hoog en 25meter breed. Dus ook wel een bulderend spektakel!

 

De andere foto’s volgen zo snel mogelijk! 🙂